Hello everybody!!

'De tijd vliegt als ge u amuseert' é zeggen ze... Awel, ik kan ervan meespreken! Zit inmiddels op het einde van mijn tweede maand Thailand, dus ben al 3 maanden onderweg of ongeveer aan een vierde van mijn reis... En alweer is de tijd voorbij gevlogen!

De voorbije maand ben ik samen met Fré door Thailand getrokken en heb echt een supertijd beleefd! Ik had verwacht dat ik in die twee maanden Thailand wel zou gezien hebben, maar als je bedenkt dat het een land is dat zowat 16 keer groter is dan België en ik in die 29 jaar (heb nog efkes om dàt te kn zeggen) dat ik daar rondloop zelfs nog niet alles heb gezien (wat eigenlijk wel schandalig is), is het wel te begrijpen dat je dan op zo een ‘korte tijd' zeker niet alles kan doen...

We zijn dus onze trip samen begonnen in Bangkok, de stad waarvan de Thaise naam letterlijk vertaald 'city of angels' zou zijn... Nuja waar ze dit uithalen, dat weet ik ook niet want akkoord, er zijn zeker mooie dingen te zien, hele mooie tempels, een immense lying buddha, the golden mount(ain), de floating market en ga zo maar door maar in al de drukte (een enorme chaos zeker in het verkeer, altijd maar files, dag en nacht), de wirwar en het gekrioel van mensen (verkopers, inwoners, toeristen en ongelofelijk veel tuktuk- en taxichauffeurs) gaan die 'angels' voor mij toch wel de mist in! Heb ik trouwens al verteld dat er in Bangkok alleen al meer mensen wonen dan in heel België!?! (en ik wed dat de helft daarvan ook taxichauffeurs en verkopers zijn, dat kan bijna niet anders, het loopt er hier vol van)

Mohow (Ja ‘k ben nu een maand met een West-Vlaming op schok geweest é ;) genoeg ditjes en datjes, nu het echte werk, op naar de Isan of anders gezegd, het noordoosten van Thailand...

Onze eerste stop was Nakhon Ratchasima (of kortweg Khorat), enkele uren ten noordoosten van Bangkok. Een stad waar op zich niet veel te beleven valt, maar van daaruit hebben we dan wel een dagtrip naar Phimai gedaan om daar de prachtige ruïnes van de Khmer tempels te gaan bezoeken (die mij een beetje deden terugdenken aan al het moois dat ik in Ayuthaya al had gezien).

Veel tijd hadden we niet te verliezen, want ondertussen was er wel al een week gepasseerd en we hadden nog zoveel te doen, dus besloten we de volgende dag op te schuiven naar een stadje helemaal in het noordoosten van Thailand, Nong Kai, waar we terechtkwamen in een supergezellig guesthouse dat vlak aan de Mekong-rivier lag. En hier huurden we voor een paar dagen een brommertje om op eigen houtje al het moois in de buurt te gaan bezichtigen. En niet alleen de wetlands, het Kaew Ku Sculpture Park (een park vol met surrealistische standbeelden van Hindoeïstische en Boeddhistische goden en figuren) daar waren de moeite om te zien, net als de sunset tour 's avonds met de boot tot aan de friendship bridge met Laos (om de zonsondergang over de mooie, bruine Mekong te zien), maar ook al de scooterrit op zich was al heel plezant! Niet enkel omdat het wel leuk was om fré als privé chauffeur te kunnen gebruiken, maar ook omdat we door alle plaatselijke dorpjes daar in de buurt reden en de dorpelingen daar precies niet elke dag 2 wittekes op een brommerke zagen passeren... Dus opnieuw lachen, groeten (sawadee kaaaa) en terugzwaaien geblazen!

Als afsluiter brachten we daar ook nog een bezoekje aan de wondermooie, natuurlijke, eeuwenoude rotsformaties, prehistorische grotten en muurtekeningen in het Phu Phrabat historical park en dan was het weer tijd om verder te trekken... Op naar Chiang Rai, helemaal in het noorden van Thailand. Daarvoor moesten we de nachtbus nemen vanuit Udon Thani en aangezien we daar nog veel te vroeg waren, maakten we er een dagje in het park en het shoppingcenter van. So far so good, en ook de (14u durende!) busrit op zich viel heel goed mee ...MAAR DAN... 300 Km verder, bij aankomst in Chiang Rai bleek mijn rugzak niet meer op de bus te staan... BUMMER!!! Dus eerst een heel gedoe aan de infostand (waar je niets aan uitgelegd krijgt in het Engels) en dan naar de tourist police, allé ja dikke merde... Nuja, veel konden we er niet meer aan veranderen dus huurden we meteen een brommertje en reden van pier naar pol om inkopen te doen. We gingen op trekking dus ik had nog wat spullen en zeker schoenen nodig (heb uiteindelijk een paar 2^de hands trekkingsschoenen gevonden, wellicht ook van zo een sukkel waarvan zijn bagage eens ‘van de bus was gevallen')! Na al dat kopen gingen we nog uitrusten op ‘Chiang Rai Beach' (eigenlijk gewoon a fancy name voor een strookje zand aan de oever van de Mekong) en de volgende dag vertrokken we op onze tweedaagse trekking.

En wat ben ik blij dat we dat gedaan hebben! Eerst vond ik het nogal vreemd omdat ik had verwacht dat we met een hele groep zouden gaan, maar onze groep bleek enkel te bestaan uit onze gids (Jahboon), Fré en ik, maar uiteindelijk was dit 1000 keer zoveel leuker!

We begonnen met een boottocht, een bezoek aan het olifantenkamp en wat foto's met van die hele dikke slangen en dan na het eten begon het echte werk (Althans voor eventjes, want na 40 min wandelen in die hitte en de vlakke zon, de bergen op, vond Jahboon het al tijd om een uurtje te rusten). Een kleine 3uur stappen later kwamen we dan aan in het dorpje waar Jahboon woonde, the Lahoo-village, waar we gingen overnachten. Echt een supertoffe ervaring, wij als enige 2 toeristen tussen de locals van het bergdorpje en slapen in het 'huis' van onze gids.

En eigenlijk was het best wel grappig; tussen de bamboo hutjes stonden dan zo van die zonnepanelen die zorgden voor de elektriciteit maar voor de rest was alles daar nog zo primitief! Varkens, kippen, honden en mensen leven daar allemaal samen en door elkaar, koken gebeurt gewoon in wat zand in het hutje zelf (en hoewel heel de binnenkant wel zwartgeblakerd is, schiet den boel toch nie in brand), slapen gewoon op een matje op de bamboo vloer... Soit, geen luxe, maar ze hebben wel alles wat ze nodig hebben! En wij (wel alletwee serieus onder den indruk van dat alles) zijn daar supergoed ontvangen geweest!!

En je raadt nooit wat er toen gebeurde! Daar in dat dorpje middenin de bergen, kreeg ik plots telefoon van de tourist police!!! Mijn rugzak was na 3 dagen teruggevonden!!! Blijkbaar was hij ergens onderweg toch wel ‘van de bus gevallen'... Nuja of je dat nu gelooft of niet, ik had hem terug!!

En zo trokken we de volgende dag, heel vroeg (we waren toch al wakker van 4u door al het gekraai, geknor en geblaf...) verder om nog wat plaatselijke dorpjes te bezoeken en uiteindelijk opgepikt te worden om naar het meest noordelijke punt van Thailand, de ‘Golden Triangle' te rijden, het drielandenpunt van Thailand, Myanmar en Laos. En omdat dit gebied jarenlang berucht was om zijn opiumhandel, gingen we ook een kijkje nemen in het opiummuseum daar.

De tijd die we in Chiang Rai nog overhadden, spendeerden we door de meest geflipte tempel te bezoeken die ik ooit al heb gezien: de Wat Rong Khun, bijgenaamd 'The White Temple'. Zoals de naam het al een piepklein beetje doet vermoeden, is het een volledig witte tempel en jammer genoeg is hij nog niet volledig afgewerkt maar dat was niet het meest bizarre eraan, wel de beelden, rare figuren en de mensenarmen die uit angstvallig uit de grond worden gestoken als je over de ‘put van de hel' loopt. En het zotst van al waren nog de muurschilderingen! Geen typische, zoals je die in een tempel verwacht, maar heel futuristische taferelen met superman, dienen van the matrix, de planeten,... Heel geschift!

Nu waren we klaar voor iets totaal anders en trokken naar het midden van Thailand, Kanchanaburi, dat vooral bekend staat om zijn 'River Kwai Bridge' (blijkbaar is daar ook een film over dus zou die toch eens moeten bekijken), kwamen we vooral te weten welke rol deze gespeeld heeft in WO II en bezochten we de militaire begraafplaatsen. (Ja ok, als ik het zo opnieuw lees, lijkt het mij ook maar saai, maar eigenlijk was dit alles best wel heel indrukwekkend om zo face to face te staan met al die gruwel!)

Met nog maar een week dikke week te gaan, werd het nu wel hoog tijd om naar de eilandjes (jaja, parelwitte stranden, diepblauwe zee, prachtige koraalriffen en wuivende palmbomen inbegrepen) te trekken en zo belandden we eerst in Ko Tao en dan in Ko Pagnan. Oorspronkelijk was het plan om daar onze duikbrevetten te halen, maar in plaats daarvan, snorden we zelf de eilandjes rond, gewapend met een plannetje, een luchtmatras en een snorkel. En hoewel mijn favoriete plaats nog steeds het eilandje 'Tioman' is in Maleisië, hebben we hier ook weer genoten van de prachtige onderwaterwereld. (EN... Hier zelfs tussen de haaien kunnen zwemmen, dit was dan wel iets nieuws!)

En voila, goe gebruind (of aangebakken, ‘t is maar hoe da ge ‘t bekijkt) konden we nu terugkeren naar het ‘hemelse' Bangkok om daar onze laatste dagen samen te gaan spenderen... De maand leek nog maar net begonnen en ze was alweer om... Maar het was wel een fantastische tijd en zeker weten: I had the time of my life! Thanks, Fré!!

En natuurlijk... het afscheid piekte en de dagen nadien liep ik wat verloren rond zo alleen en daarbij werd ik ook nog eens geplaagd door een onuitstaanbare constante koppijn maar inmiddels ben ik weer in form en verder ‘on the move'... Ben alweer een stukje opgeschoven en ondertussen toegekomen en Cambodja en daarover vertel ik jullie met plezier de volgende keer weer meer!!

Heel veel liefs aan iedereen en tot de volgende!!!