Lovely Laos (juni 2012)
Dag lieve mensen allemaal!!
Eerst en vooral wil ik jullie weer bedanken voor de leuke reacties, dat doet mij echt veel plezier! Het heeft weer schandalig lang geduurd voor mijn nieuwe verhaal en hoewel er thuis blijkbaar enige verwarring is ontstaan door mensen die vertellen dat ik na een week al terug thuis was van mijn 'wereldreis', kan ik toch wel zeggen dat ik nog steeds elke dag aan ‘t genieten ben van al het nieuws dat mijn pad kruist en nog steeds op meer dan 10 000km van het thuisfront zit...
Een echte wereldreis zal het blijkbaar inderdaad niet worden, want ik ben toegekomen in Azië en ben hier nog steeds en heb hier nog zoveel dat ik wil zien! Na Maleisië, Singapore, Thailand, Cambodja, Laos, Vietnam, China en opnieuw een maand Thailand, ben ik nu in de Filippijnen beland en wat ik hierna ga doen is me voorlopig nog een raadsel... Elke dag veranderen mijn plannen, dus opnieuw zie ik wel waar ik uitkom :D Zuid-Amerika? Australië? Fiji? Nieuw-Zeeland? Of toch maar verder Azië??? Ik geraak er maar niet uit... Er zijn nog zoveel plaatsen waar ik naartoe wil en helaas minderen de maanden die mij resten akelig snel en blijft de tijd maar voorbij vliegen!!
Maar nu eerst over Laos, op de één of de andere manier mijn favoriete land tot nu toe... Maar waarom? Misschien wel omdat het er zo relaxed is, omdat alles er mag en niets moet, of door de adembenemende natuur en watervallen, of door het gevoel van vrijheid dat je krijgt als je het prachtige landschap met de brommer doorkruist of door de natuurlijke eenvoud van de dorpjes en hun bewoners of door mijn fantastisch reisgenootje? Vanaf de eerste moment was ik er gewoon heel graag en sindsdien heeft het verder op zijn eigen speciale manier een plaatsje in mijn hart veroverd!
Vanuit Cambodja begonnen Suzanne en ik aan de oversteek naar Laos waar we eerst naar the ‘4000 Islands' gingen. Hoewel Laos helemaal geen zee heeft en geen witte zandstranden, maakt deze plek veel goed: de machtige, bruine Mekong is daar op z'n breedst en verdeelt het land in allemaal kleine eilandjes, waardoor je helemaal niet meer het gevoel hebt dat je eigenlijk op een rivier zit. Veel meer dan luieren, een beetje rondfietsen naar de waterval en de andere eilandjes, relaxen, genieten en uitrusten valt er niet te beleven op deze plek, maar een beetje rust tijdens het reizen is nu en dan ook welkom!
Goed uitgerust konden we van daar verder trekken in noordelijke richting naar Pakse, waar we onze tweedaagse scootertocht naar het ‘Bolaven - plateau' voorbereidden. En rekening houdend met het feit dat we allebei nog nooit met een brommer met versnellingen hadden gereden, lukte ons dat wonderwel en al gauw waren we als 2 echte bikechicks on the road
Voor het donker kwamen we dan aan in Tad Lo en gingen op zoek naar 'Tim's guesthouse', volgens onze Lonely Planet dé plek om info te vinden over onze tour... Was me dat een teleurstelling zeg! Geen info, niet eens vriendelijk mensen en veel te veel geld voor een schamel hutje! En zo belandden we bij de buurman, die weliswaar geen Engels sprak en waar de hutjes nog erger waren, met een gat-in-de-vloer-wc en een armtierig pisstraaltje om te douchen, maar die zo vriendelijk was en zo blij om ons te zien, dat onze keuze rap gemaakt was! Ook de volgende dag zagen we nog enkele grotere, adembenemende kanjers van watervallen en haalden we nog enkele halsbrekende toeren uit om aan sommige exemplaren te geraken (was het niet door te klimmen over de rotsen, dan wel door het rijden - eerder slippen en slieren - over de gevaarlijk natte en dus uiterst gladde kleigrond), maar het was zeker de moeite waard!
Na onze watervallen-motorbiketour namen we de lokale bus naar Tha khaek. Hoewel we het ondertussen al gewoon waren dat de bussen in Laos nooit op tijd zijn en altijd langer over het traject doen dan wordt gezegd (je moet gewoon bij elke rit rekening houden met het feit dat je bus wel ergens in panne zal vallen), was dit toch wel het record. Onze busrit, die zogezegd tussen de 5 en 8u ging duren (jaja, ook al een groot verschil, maar jah... je bent in Laos, neemt alles met een korreltje zout en legt je daar gewoon bij neer), deed er uiteindelijk 11u over om zijn bestemming te bereiken! Maar klagen deden we niet, het was een deeltje van onze reis, hadden weer heel wat grappige situaties meegemaakt (zoals de plaspauzes: oude vrouwtjes stappen van de bus, gewoon aan de kant van de weg, rok omhoog, boodschap doen, rok weer naar beneden en klaar is kees! En Suzanne die toch liever een bosje vond in plaats van zomaar naast de bus te gaan ‘zitten' :D) en we waren helemaal klaar om weer de brommer op te springen voor een paar dagen, te genieten van de vrijheid en de bus te laten voor wat die was!
En dus was het tijd voor 'THE LOOP'! Dit is dus de weg die je aflegt met de brommer vanuit Tha Khaek en waarbij je dan zo ( in of tegen de richting van de klok) de prachtige omgeving van Centraal Laos op een 4tal dagen op eigen houtje ontdekt.
Op dag 1 vertrokken we met een rammelbrommertje dat we bij Mr Ku hadden gehuurd en reden we langs enkele kleinere grotten. We kozen de Buddha cave uit om te gaan bezoeken, maar we waren nogal laat vertrokken en aangezien we toch geen van beiden echt de behoefte voelden om ons te zetten bidden of mediteren, maakten we ons daar snel weer uit de voeten. We reden verder over platte, goed aangelegde wegen en bewonderden de 'limestone rotsen' die ons omringden en kwamen net voor donker aan in het dorpje Nakai, waar de gewone weg duidelijk stopte en overging in een hobbelige, niet aangelegde zand- en rotsweg. We vonden een guesthouse waarvan de witte huisjes er langs de buitenkant veelbelovender uitzagen dan de vuile binnenkant en gingen eten in een lokaal restaurantje waar ik ‘rice and beef' bestelde. En dit was ook wat ik kreeg: een bord droge, witte rijst met wat stukjes vlees er bovenop. (Op gebied van eten dondert Laos toch wel naar één van de laagste plaatsen op de lijst van mijn favorieten, misschien nog net boven China, maar waar Thailand dan weer in al zijn glorie bovenaan prijkt) Maar kom, we waren content, hadden geen honger meer en maakten in datzelfde restaurantje kennis met een groepje Engelsen die de 'loop' in tegenovergestelde richting deed. Zij hadden net de zwaarste dag, die met de 'dirt - road' (die wij de volgende dag dus moesten doen), achter de rug en waren daar blijkbaar nog volop van aan het bekomen. We werden meteen gewaarschuwd om niet te rijden als het geregend heeft (nu was het al 2 dagen droog geweest en toch was het op sommige plaatsen al een modderpoel waar je door moest) en als het toch zou beginnen regenen, moesten we terugkeren en de 'loop' in de andere richting verderzetten... We moesten het traag doen, met voldoende afstand én onze helmen op! Zij hadden die nodig gehad na een paar uitschuivers en valpartijen... Met andere woorden... Met een bang hartje en de vurige wens dat het niet zou regenen die nacht, gingen we slapen...
Dag 2: THE DIRT ROAD: een nog niet aangelegde weg van 82 km tot in Laksao over bulten, stenen, rotsen en bobbels, door de modder, door het water, over de gladde kleigrond en tussendoor kiezelstenen... En natuurlijk... Wat stelden we vast toen we wakker werden?! Het had die nacht dus wel behoorlijk wat geregend
Dag 3: De Konglor - grot. Grote mistwolken hingen rond de prachtige bergen toen we de volgende morgen onze tocht verderzetten en de weg lag er nog slechter bij nadat het weer zo lelijk had huisgehouden de voorbije nacht, maar gelukkig ging die weg iets voorbij Laksao weer over in een normale, geasfalteerde weg. De 98 km tot aan de grot, legden we dan ook in een opvallend sneller tempo af, ondanks de regenbuien, maar we hadden gehoord dat deze grot zeker de moeite waard was, dus nieuwsgierig parkeerden we onze brommertjes, ploeterden door de modder naar de 'kassa' en kregen ook meteen een zwemvest en een hoofdlampje aangeboden. We namen eerst een klein bootje die ons naar de overkant van de rivier bracht, stapten tot aan de ingang van de grot en moesten toen overstappen in een ander bootje en daar begon het schouwspel! We vaarden de 7,5km lange grot in en alles werd pikdonker en koud. De lampjes kwamen meteen van pas om ons de metershoge grot, het water en de stalagmieten en -tieten te laten zien. Opnieuw heel indrukwekkend allemaal! Maar dit was nog niet alles... Het bootje ging opnieuw aan de kant en we stapten de grot in langs de (nu wel heel mooi verlichte) rotsformaties. Het leek allemaal niet echt, net als in een sprookje, maar ooo zo mooi! En dan gingen de lichten weer uit en wezetten ons boottochtje verder in de duistere, immense grot. Dit had ik nog nooit gezien! Na de grot reden we nog 40 km terug naar de ‘route 8' en overnachtten in een guesthouse in Kuon Kham, waar we na wat kaarten en een fameuze kakkerlakken-, muggen- en andere insectenjacht opnieuw vroeg gingen slapen, na alweer een deugddoende dag!
Dag 4: 150 km terug naar Thae Khaek. Het was nog steeds triestig weer en we waren het alle twee beu van op de brommer te zitten en zo kwam het dat we in een onverantwoord snel tempo terug naar Thae Khaek raceten. Het eerste deel was nog steil omhoog en omlaag door de bergen waardoor we een prachtig uitzicht hadden over het spookachtige, in mist gesluierde berglandschap, maar nadien werd de weg recht en saai en werd het tijd dat we terug waren. En eigenlijk vond ik het wel plezant om alles te geven met da brommerke! Kot open en vollenbak gaan en af en toe eens stoppen en wachten op Suzanne die dan uiteindelijk kwam aangereden en zei: 'Jah, jij bent me ook wel een racebeest hoor!'
Terug in Thae Kaek boekten we meteen de nachtbus naar Vientiane, de hoofdstad van Laos. En toen de tuktuk ons kwam ophalen, viel de regen opnieuw met bakken uit de lucht en stroomde het water als een rivier over de grond. Kletsnat kwamen we dan aan de bus, waarin we achteraan een plaatsje vonden waar je normaal gezien met 4 kan gaan liggen, maar we vonden dat we dit wel verdiend hadden, maakten er ons eigen gezellig slaapplaatsje van en begonnen zo aan een wiebelende nacht naar Vientiane. De stad viel veel kleiner uit en lang niet zo modern als ik had verwacht (het was tenslotte toch de hoofdstad) maar bij de tweede blik leek het best nog wel een gezellige stad aan de Mekong (van waar je trouwens Thailand kon zien, namelijk Nong Kai, waar ik met Fré ook was geweest 2 maand voordien). We genoten van de zonsondergang over de Mekong, slenterden over de avondmarkt, kochten 2 buskaartjes naar Vang Vieng en haalden onze Vietnamese visum op die we hadden laten regelen en vertrokken de volgende dag alweer.
En zoals het hoort in Laos, waren we met veel teveel mensen voor een veel te klein busje en vertrokken we na heel wat gedoe uiteindelijk 2 uur later dan gepland. Maar we geraakten er wel en zodra we aankwamen in Vang Vieng, had ik het gevoel dat ik dit wel een leuk stadje vond. Een modern, toeristisch plaatsje, tussen de nog niet ontwikkelde plattelandsdorpjes. In alle guesthouses wordt de hele godganse dag ‘Friends' en ‘Family guy' afgespeeld, ligt iedereen gewoon lui in de kussentjes te eten, drinken en tv te kijken en vind je zomaar op gelijk welk menu de raarste combinaties van weed-, mushroom- of opiumshakes, burgers, pizzas, pijpen of wat ge ook maar wilt... Maar Vang Vieng staat vooral bekend om het 'tuben'. Wat eigenlijk vooral inhoudt, dat je je op een binnenband op de Mekong laat meedrijven van bar tot bar, waar overal 'free shots', luide muziek en zatte, feestende mensen te vinden zijn.
En dus deden we dit dan ook maar eens
Van het bruisende Vang Vieng namen we de bus naar de laatste plaats die we in Laos zouden bezoeken: het o zo mooie, rustige, gezellige en vredevolle Luang Prabang, met zijn supergezellige avondmarkt, vele tempels en UNESCO wereldefgoeddingskes... We huurden een fiets om alles te gaan verkennen, gingen met de tuktuk naar de prachtige waterval en beklommen de wat Pussy (ja ik weet het, hilarisch é
Een prachtige, ‘lovely' afsluiter in het even prachtige en lovely Laos!
Cambodja (2O mei t/m 7 juni 2012)
Dag lieve mensen allemaal!!!
Wat ben ik blij om te merken dat ik toch enkele trouwe lezers heb die mijn verhaal hier telkens komen meevolgen.
Zo kan ik mij nu ook weer helemaal voor de geest halen dat de overgang van Thailand naar Cambodja helemaal niet liep zoals ik het mij had voorgesteld!
Ten eerste verliep de oversteek al helemaal niet zoals afgesproken (ik moest plots bijbetalen voor een taxi terwijl ik eigenlijk al voor de bus had betaald, werd geholpen door een vriendelijke Cambodjaan die daar dan ook geld voor vroeg en liet mij overhalen om in een guesthouse te gaan slapen waar ik eigenlijk helemaal niet wou zijn en dat ver boven mijn budget lag - dom van mij maar na al dat gereis wou ik gewoon zo snel mogelijk een kamer en een bed) en daarbij werd alles nog eens overschaduwd door een verschrikkelijke hoofdpijn die de eerste dagen maar niet overging én moest ik het alleen-zijn ook weer gewoon worden, na zo een leuke maand met z'n tweetjes te hebben rondgereisd...
En alsof dit alles nog niet genoeg was, was het contrast met Thailand hier duidelijk zichtbaar! Ik wist dat Cambodja een armer land was, maar was niet opgewassen tegen de mensen die voortdurend kwamen bedelen, zowel oude mensen als kleine kindjes die me bleven aanstaren met die smekende, donkerbruine ogen en gewoon bleven staan wachten met open handen of die vanalles wouden verkopen... Ik voelde me constant schuldig (ja ik was daar plots multimiljonair met die nieuwe munt, alhoewel munt niet het juiste woord is, ze hebben hier enkel biljetten) en liep er echt niet goed van... Ik voelde me zelfs zo slecht dat ik even overwoog om een ticket naar België te boeken en hier mijn verjaardag te komen vieren... (En tegelijkertijd is alles hier toch duurder dan in Thailand, raar toch é eigenlijk!)
Zelfs de eerste dagen in het o zo gezellige Siem Reap, nabij de prachtige tempels van Angkor Wat liet het mij maar niet los! Ik voelde mij constant heen en weer geslingerd worden tussen een soort Indiana Jones die al de mysteries van de enorme tempels ging ontdekken en moeder Theresa die goed wou doen voor iedereen...
Maar het was natuurlijk niet al kommer en kwel! Cambodja is verder een prachtig land met enorm veel cultuur en ook prachtige, haast ongerepte eilandjes...
De tempels waarvoor ik een 3-dagenpas had gekocht waren zo ontzettend mooi, en niet alleen Angkor Wat (de bekendste van allemaal) maar ook Bayon (mijn favoriet) en de vele andere die niet voor niets als ‘Tombraiderdecor' hebben gediend, waren gewoonweg prachtig!!
En hoe langer ik in Cambodja was, hoe meer mijn eerste indrukken van het land vervaagden en hoe liever ik er begon te zijn. Ik raakte gewend aan het bedelen, verkopen en het constante gevraag rond je oren voor 'tuktuk?', 'taxi?', 'motorbike?', 'Hey miss, were you going?' en kon er beter mee om (waarschuwingen voor scams in de guesthouses hebben daarbij ook geholpen om mijn ogen te openen dat hierbij heel veel ‘misbruik' wordt gemaakt van de toeristen en op de één of de andere manier raakte het mij niet meer op zo een hartverscheurende wijze)
Iets totaal anders, maar wel de moeite om het eens over te hebben, was het verkeer daar... 'Eindelijk rijden ze hier weer normaal', dacht ik toen ik zag dat het verkeer weer aan de rechterkant reed MAAR dat was zowat het enige normale wat er over heel de verkeerssituatie te zeggen viel... Pas op, vreemde dingen op straat ben ik inmiddels ook al gewoon (brommertjes met hele families, volgepakt van onder tot boven met van alles en nog wat, je kan het zo gek niet bedenken - zelfs een krokodil achteraan op een motorbike, een dode weliswaar ), net zoals de wirwar van de honderden brommertjes, auto's, taxi's en noem maar op maar voor de rest ben ik er nog steeds niet aan uit of ze daar wel verkeersregels hebben!
Rechts rijden is zowat de enige regel die ik heb kunnen constateren (en dan nog, ook niet altijd), verder zijn er wel verkeerslichten die wellicht hoofdzakelijk als straatversiering dienen en gok ik dat je je hier maar een weg door het chaotische verkeer moet ‘toeteren'. Iedereen toetert er maar op los en zelden zie je ook iemand stoppen, hoogstens wat vertragen of uitwijken. Ik zou ook totaal niet weten of hier eigenlijk wel voorrangsregels bestaan, volgens mij is het niet diegene die van rechts komt, en ook niet van links, dat speelt allemaal geen rol denk ik... Misschien wel gewoon diegene die het grootst is? Of het snelst komt aangereden? Of het zwaarst geladen is? In elk geval zorgt dit alles voor enorm luidruchtige en chaotische toestanden op de baan, met compleet geen oog voor de 'zwakke weggebruiker'!
Maar goed, ben ondertussen verschrikkelijk afgedwaald! Na 3 dagen tempels vond ik het wel tijd voor iets anders en nam ik de boot van Siem Reap naar Battambang. Aanvankelijk nog vrij comfortabel zitten met zo een negental toeristen op een niet al te grote boot met 2 banken aan elke kant en een super luide reutelende motor... Nuja comfortabel... Voor eventjes dan toch, want naarmate we voorbij de verschillende drijvende dorpjes passeerden, kwamen er steeds meer locals aan boord die van op zo een longtailbootje met pak en zak overstapten op het bootje waarop wij zaten! De boot raakte alsmaar voller en de plaatsen alsmaar krapper en de boottocht nam uiteindelijk zo een 8uur en beslag maar we kregen wel een hele hoop uiterst interessante dingen te zien onderweg!
Zo werd de rivier zowel gebruikt als transportmiddel, om in te spelen, om kleren in te wassen, zichzelf in te wassen en... als wc... Ik zou er zelfs niet van verschieten als ze het water ook gebruikten om mee te koken, maar in elk geval leek het voor hen wel te werken!
Ook de dorpjes die we passeerden waren de moeite waard! Eerst hele drijvende dorpen, met drijvende huisjes en daartussen de vele kleine bootjes en geleidelijk aan, gedurende de toch veranderden de drijvende huisjes naar hutjes, eerst aan de oever, dan op de oever en zo meer naar barakken naarmate we dichter bij de stad Battambang aankwamen.
Het was ook op die bootreis dat ik Suzanne ontmoette, een Nederlands meisje dat inmiddels ook al 5 maanden aan het rondtrekken was en zodra we van de boot stapten en overdonderd werden door tientallen chauffeurs en sjacheraars van verschillende guesthouses die ons allemaal tegelijkertijd met hun foldertjes letterlijk om de oren zwaaiden, besloten we samen te vluchten in een tuk tuk die ons naar het centrum bracht en zo kwam het dat we uiteindelijk ook samen een kamer deelden, en vanaf dan ook een hele poos samen hebben gereisd!
De volgende dag deden we een ritje op de bamboetrein, een soort plateau, gemaakt uit hout en bamboe, dat op 2 assen wordt gelegd en op de sporen wordt aangedreven door een benzinemotortje. En van daar reden we naar de Killing Caves, terwijl onze tuktuk-chauffeur ons meer vertelde over de Rode Khmer onder het regime van Pol Pot, dat hij zelf nog allemaal had meegemaakt. Echt verschrikkelijk! Nu zijn nog steeds de beenderen en de kledingsresten te zien van de lichamen die in de grotten werden gedumpt nadat ze werden geëxecuteerd of doodgeslaan met verschillende werktuigen om kogels te sparen...
Ook the killing fields en de Toul Sleng gevangenis in Phnom Penh waren van hetzelfde lugubere, kippenvelbezorgende kaliber, toen we de verhalen aanhoorden, de video's bekeken en de folterkamers en- tuigen bekeken op die plaats, die ooit een school was geweest... En te bedenken dat dit alles zich slechts 36 jaar geleden afgespeeld had... Heftige momenten daar toch!!
In Phnom Pehn waagden we ons ook aan een fietstochtje tussen de mierennest van brommers, auto's, tuktuks... en al snel hadden we door waarom er zo weinig fietsers te zien waren in het straatbeeld! Maar we hebben het er heelhuids vanafgebracht en ik werd slechts 1 keer bijna gesandwicht tussen een auto en een camionette... puik werk dus, al zeg ik het zelf!
Vanuit de drukte van de hoofdstad gingen we naar de kust toe, sihanoukville om van daar de oversteek te maken naar het eilandje Koh Rong. Nu nog een haast ongerept eiland, waar er enkel overdag elektriciteit is met een generator en waar er nu nog maar enkele guesthouses en resorts zijn, waar je nog wandelingen kan maken over kilometers lange witte zandstranden zonder daar een andere toerist tegen te komen en waar de lokale bevolking o zo vriendelijk is en totaal geen Engels kan! Zo kwamen we (Suzanne, Fiona - een Engels meisje- en ik) rond 21u tot de conclusie dat er nergens nog een keuken open was waar we iets te eten konden vinden en besloten we wat verder te wandelen langs het strand tot we plots op een soort feestje stuitten van de lokale bevolking.
Vanop een afstand bleven we nieuwsgierig staan kijken hoe ze dronken (eigenlijk eerder zopen) en dansten rond en met elkaar en algauw kregen ze ons in de gaten en werden we er letterlijk middenin gesleurd! We konden ook geen neen zeggen tegen het bier en de Cambodjaanse whisky die ze in onze mond goten en dus gaven we ons maar over en lieten ons leiden door de Cambodjaanse 'beats', de drank en de dansende mensen... En het werd onverwachts een fantastische avond en een fantastisch feestje dat we afsloten door op de terugweg (misschien wel lichtelijk beïnvloed door alles wat we hadden binnen gegoten) onze kleren op het strand te zwieren, de zee in te lopen en te gaan 'skinny dippen' en terwijl we daar in ons blootje in de zee rondhuppelden zagen we het plankton oplichten in het water en genoten van de nachtelijke duik en de welkome verfrissing!
We genoten nog enkele dagen van de natuurlijke eenvoud van het eiland en trokken toen verder, opnieuw via het veel te drukke Phnom Penh door naar het noorden en maakten nog een laatste tussenstop in Kratie om naar de zeldzame 'freshwater Irrawaddy dolphins' te gaan kijken. Wel mooi, maar niet de grote, kirrende dolfijnen die rond je bootje in en uit het water springen die ik had verwacht... In plaats daarvan hoorde je hier een daar iets ‘blazen' en kwam er een stukje dolfijn uit het bruine Mekongwater, maar nauwelijks lang genoeg om er mooie foto's van te nemen en op de koop toe begon het plots te overtrekken, te waaien en hevig te regenen en moesten we ons terugreppen naar onze tuktuk die ons weer naar het hotel 'dreef'...
En toen was de tijd aangebroken om verder te gaan naar Laos en hierover vertel ik jullie verder in mijn volgende verhaal... Ik zit (shame on me) enorm achter met mijn verhaal maar beleef elke dag zoveel nieuwe dingen, doe zoveel indrukken op, ontmoet zoveel mensen dat ik nauwelijks tijd heb om mij eens aan de pc te zetten en aan het schrijven te gaan... De foto's daarentegen staan wel nog altijd op facebook en kan je daar allemaal zien!!
Heel veel liefs aan iedereen en tot het volgende verhaal!!!
Jaja ik leef nog... verslagje van mijn tweede maand in Thailand!!
Hello everybody!!
'De tijd vliegt als ge u amuseert' é zeggen ze... Awel, ik kan ervan meespreken! Zit inmiddels op het einde van mijn tweede maand Thailand, dus ben al 3 maanden onderweg of ongeveer aan een vierde van mijn reis... En alweer is de tijd voorbij gevlogen!
De voorbije maand ben ik samen met Fré door Thailand getrokken en heb echt een supertijd beleefd! Ik had verwacht dat ik in die twee maanden Thailand wel zou gezien hebben, maar als je bedenkt dat het een land is dat zowat 16 keer groter is dan België en ik in die 29 jaar (heb nog efkes om dàt te kn zeggen) dat ik daar rondloop zelfs nog niet alles heb gezien (wat eigenlijk wel schandalig is), is het wel te begrijpen dat je dan op zo een ‘korte tijd' zeker niet alles kan doen...
We zijn dus onze trip samen begonnen in Bangkok, de stad waarvan de Thaise naam letterlijk vertaald 'city of angels' zou zijn... Nuja waar ze dit uithalen, dat weet ik ook niet want akkoord, er zijn zeker mooie dingen te zien, hele mooie tempels, een immense lying buddha, the golden mount(ain), de floating market en ga zo maar door maar in al de drukte (een enorme chaos zeker in het verkeer, altijd maar files, dag en nacht), de wirwar en het gekrioel van mensen (verkopers, inwoners, toeristen en ongelofelijk veel tuktuk- en taxichauffeurs) gaan die 'angels' voor mij toch wel de mist in! Heb ik trouwens al verteld dat er in Bangkok alleen al meer mensen wonen dan in heel België!?! (en ik wed dat de helft daarvan ook taxichauffeurs en verkopers zijn, dat kan bijna niet anders, het loopt er hier vol van)
Mohow (Ja ‘k ben nu een maand met een West-Vlaming op schok geweest é ;) genoeg ditjes en datjes, nu het echte werk, op naar de Isan of anders gezegd, het noordoosten van Thailand...
Onze eerste stop was Nakhon Ratchasima (of kortweg Khorat), enkele uren ten noordoosten van Bangkok. Een stad waar op zich niet veel te beleven valt, maar van daaruit hebben we dan wel een dagtrip naar Phimai gedaan om daar de prachtige ruïnes van de Khmer tempels te gaan bezoeken (die mij een beetje deden terugdenken aan al het moois dat ik in Ayuthaya al had gezien).
Veel tijd hadden we niet te verliezen, want ondertussen was er wel al een week gepasseerd en we hadden nog zoveel te doen, dus besloten we de volgende dag op te schuiven naar een stadje helemaal in het noordoosten van Thailand, Nong Kai, waar we terechtkwamen in een supergezellig guesthouse dat vlak aan de Mekong-rivier lag. En hier huurden we voor een paar dagen een brommertje om op eigen houtje al het moois in de buurt te gaan bezichtigen. En niet alleen de wetlands, het Kaew Ku Sculpture Park (een park vol met surrealistische standbeelden van Hindoeïstische en Boeddhistische goden en figuren) daar waren de moeite om te zien, net als de sunset tour 's avonds met de boot tot aan de friendship bridge met Laos (om de zonsondergang over de mooie, bruine Mekong te zien), maar ook al de scooterrit op zich was al heel plezant! Niet enkel omdat het wel leuk was om fré als privé chauffeur te kunnen gebruiken, maar ook omdat we door alle plaatselijke dorpjes daar in de buurt reden en de dorpelingen daar precies niet elke dag 2 wittekes op een brommerke zagen passeren... Dus opnieuw lachen, groeten (sawadee kaaaa) en terugzwaaien geblazen!
Als afsluiter brachten we daar ook nog een bezoekje aan de wondermooie, natuurlijke, eeuwenoude rotsformaties, prehistorische grotten en muurtekeningen in het Phu Phrabat historical park en dan was het weer tijd om verder te trekken... Op naar Chiang Rai, helemaal in het noorden van Thailand. Daarvoor moesten we de nachtbus nemen vanuit Udon Thani en aangezien we daar nog veel te vroeg waren, maakten we er een dagje in het park en het shoppingcenter van. So far so good, en ook de (14u durende!) busrit op zich viel heel goed mee ...MAAR DAN... 300 Km verder, bij aankomst in Chiang Rai bleek mijn rugzak niet meer op de bus te staan... BUMMER!!! Dus eerst een heel gedoe aan de infostand (waar je niets aan uitgelegd krijgt in het Engels) en dan naar de tourist police, allé ja dikke merde... Nuja, veel konden we er niet meer aan veranderen dus huurden we meteen een brommertje en reden van pier naar pol om inkopen te doen. We gingen op trekking dus ik had nog wat spullen en zeker schoenen nodig (heb uiteindelijk een paar 2de hands trekkingsschoenen gevonden, wellicht ook van zo een sukkel waarvan zijn bagage eens ‘van de bus was gevallen')! Na al dat kopen gingen we nog uitrusten op ‘Chiang Rai Beach' (eigenlijk gewoon a fancy name voor een strookje zand aan de oever van de Mekong) en de volgende dag vertrokken we op onze tweedaagse trekking.
En wat ben ik blij dat we dat gedaan hebben! Eerst vond ik het nogal vreemd omdat ik had verwacht dat we met een hele groep zouden gaan, maar onze groep bleek enkel te bestaan uit onze gids (Jahboon), Fré en ik, maar uiteindelijk was dit 1000 keer zoveel leuker!
We begonnen met een boottocht, een bezoek aan het olifantenkamp en wat foto's met van die hele dikke slangen en dan na het eten begon het echte werk (Althans voor eventjes, want na 40 min wandelen in die hitte en de vlakke zon, de bergen op, vond Jahboon het al tijd om een uurtje te rusten). Een kleine 3uur stappen later kwamen we dan aan in het dorpje waar Jahboon woonde, the Lahoo-village, waar we gingen overnachten. Echt een supertoffe ervaring, wij als enige 2 toeristen tussen de locals van het bergdorpje en slapen in het 'huis' van onze gids.
En eigenlijk was het best wel grappig; tussen de bamboo hutjes stonden dan zo van die zonnepanelen die zorgden voor de elektriciteit maar voor de rest was alles daar nog zo primitief! Varkens, kippen, honden en mensen leven daar allemaal samen en door elkaar, koken gebeurt gewoon in wat zand in het hutje zelf (en hoewel heel de binnenkant wel zwartgeblakerd is, schiet den boel toch nie in brand), slapen gewoon op een matje op de bamboo vloer... Soit, geen luxe, maar ze hebben wel alles wat ze nodig hebben! En wij (wel alletwee serieus onder den indruk van dat alles) zijn daar supergoed ontvangen geweest!!
En je raadt nooit wat er toen gebeurde! Daar in dat dorpje middenin de bergen, kreeg ik plots telefoon van de tourist police!!! Mijn rugzak was na 3 dagen teruggevonden!!! Blijkbaar was hij ergens onderweg toch wel ‘van de bus gevallen'... Nuja of je dat nu gelooft of niet, ik had hem terug!!
En zo trokken we de volgende dag, heel vroeg (we waren toch al wakker van 4u door al het gekraai, geknor en geblaf...) verder om nog wat plaatselijke dorpjes te bezoeken en uiteindelijk opgepikt te worden om naar het meest noordelijke punt van Thailand, de ‘Golden Triangle' te rijden, het drielandenpunt van Thailand, Myanmar en Laos. En omdat dit gebied jarenlang berucht was om zijn opiumhandel, gingen we ook een kijkje nemen in het opiummuseum daar.
De tijd die we in Chiang Rai nog overhadden, spendeerden we door de meest geflipte tempel te bezoeken die ik ooit al heb gezien: de Wat Rong Khun, bijgenaamd 'The White Temple'. Zoals de naam het al een piepklein beetje doet vermoeden, is het een volledig witte tempel en jammer genoeg is hij nog niet volledig afgewerkt maar dat was niet het meest bizarre eraan, wel de beelden, rare figuren en de mensenarmen die uit angstvallig uit de grond worden gestoken als je over de ‘put van de hel' loopt. En het zotst van al waren nog de muurschilderingen! Geen typische, zoals je die in een tempel verwacht, maar heel futuristische taferelen met superman, dienen van the matrix, de planeten,... Heel geschift!
Nu waren we klaar voor iets totaal anders en trokken naar het midden van Thailand, Kanchanaburi, dat vooral bekend staat om zijn 'River Kwai Bridge' (blijkbaar is daar ook een film over dus zou die toch eens moeten bekijken), kwamen we vooral te weten welke rol deze gespeeld heeft in WO II en bezochten we de militaire begraafplaatsen. (Ja ok, als ik het zo opnieuw lees, lijkt het mij ook maar saai, maar eigenlijk was dit alles best wel heel indrukwekkend om zo face to face te staan met al die gruwel!)
Met nog maar een week dikke week te gaan, werd het nu wel hoog tijd om naar de eilandjes (jaja, parelwitte stranden, diepblauwe zee, prachtige koraalriffen en wuivende palmbomen inbegrepen) te trekken en zo belandden we eerst in Ko Tao en dan in Ko Pagnan. Oorspronkelijk was het plan om daar onze duikbrevetten te halen, maar in plaats daarvan, snorden we zelf de eilandjes rond, gewapend met een plannetje, een luchtmatras en een snorkel. En hoewel mijn favoriete plaats nog steeds het eilandje 'Tioman' is in Maleisië, hebben we hier ook weer genoten van de prachtige onderwaterwereld. (EN... Hier zelfs tussen de haaien kunnen zwemmen, dit was dan wel iets nieuws!)
En voila, goe gebruind (of aangebakken, ‘t is maar hoe da ge ‘t bekijkt) konden we nu terugkeren naar het ‘hemelse' Bangkok om daar onze laatste dagen samen te gaan spenderen... De maand leek nog maar net begonnen en ze was alweer om... Maar het was wel een fantastische tijd en zeker weten: I had the time of my life! Thanks, Fré!!
En natuurlijk... het afscheid piekte en de dagen nadien liep ik wat verloren rond zo alleen en daarbij werd ik ook nog eens geplaagd door een onuitstaanbare constante koppijn maar inmiddels ben ik weer in form en verder ‘on the move'... Ben alweer een stukje opgeschoven en ondertussen toegekomen en Cambodja en daarover vertel ik jullie met plezier de volgende keer weer meer!!
Heel veel liefs aan iedereen en tot de volgende!!!
eerste maand in Thailand
Vrijdag 20 april 2012
Dag lieve vrienden allemaal!
Wat lijkt het alweer een eeuwigheid geleden dat ik nog eens wat geschreven heb! En dit komt niet alleen doordat ik een week gaan mediteren ben in een klooster (ja, echt serieus hoor! Nie om te zeveren...) maar gewoon omdat de tijd vliegt als ge u amuseert zeker? Ja Ben nu al bijna 2 maanden onderweg en heb al veel fantastische momenten meegemaakt en supertoffe dingen gedaan en hoop dat er mij nog 6x zoveel leuks te wachten staat!
Het verblijf bij de familie van Amily was het begin van mijn Thailandreis. Met hen ben ik gaan zwemmen in een zwembad bovenop een shoppingmall in het midden van Bangkok, een tempel bezocht (en heb er ondertussen al zoveel bezocht dat ik eigenlijk niet meer weet dewelke), we zijn ook een dag naar Pattaya geweest (eigenlijk totaal niet mijn ding, één van de mindere badplaatsen die ik nu in Thailand heb gezien) en van daaruit ben ik dan vertrokken naar de eilandjes op de Oostkust van Thailand.
Eerst ben ik naar Ko Chang gegaan. Een tof guesthouse gevonden aan lonely beach en voor het eerst kunnen afbieden voor een kamer J. En een heel leuke plek ontdekt terwijl ik daar was! Eigenlijk was ik op zoek naar het strand maar zoals ik er altijd in slaag de verkeerde kant op te gaan, kwam ik aan de rotsen uit ipv aan het zandstrand. Ik besloot dus de rotsen te volgen en zo kwam ik op een totaal verlaten plaats uit. Gewoonweg prachtig! Het zag eruit alsof het ooit een bloeiend resort was geweest want de bruggetjes en trappen naar de verlaten bungalows lagen er nog betrekkelijk goed bij onder het tapijt van bladeren en zo kwam ik aan een houten plank die leidde naar een houten hutje met houten ligstoelen onder een parasol van stro... En niemand in de buurt... Echt zalig!
Het was ook in Ko Chang dat ik Franziska ontmoette, een Duits meisje dat al jaren in Parijs woont en nu vrijwilligerswerk doet in Chang Mai. Met haar heb ik de meeste tijd in Ko Chang gespendeerd tot ik besloot om verder te trekken naar Ko Kood, maar we zouden elkaar terugzien met Songkran in Chang mai. Zo gezegd zo gedaan, de volgende dagen waren nog rustiger op het eiland Ko Kood. Daar heb ik voor het eerst een brommertje gehuurd om op het eiland rond te vlammen, aangezien er daar eigenlijk niet veel meer te doen was dan genieten van de zon, de watervallen, het strand en de zee... Na een paar dagen had ik toch wel genoeg van de rust en wou k weer wat anders dus besloot ik te vertrekken naar Ayuttaya.
Dat was het plan toch, maar aangezien de taxi mij vergeten was, had ik dan ook de boot gemist, waardoor ik een halve dag moest wachten om de (veel duurdere) speedboot te nemen naar Trat, van daar de bus naar Bangkok en de mototaxi (dat was ook nogal een avontuur met mijn zakken vanachter op de moto tussen het gekke verkeer van Bangkok!) naar het busstation... Een hele reis dus om uiteindelijk te laat toe te komen voor de laatste bus naar Ayutthaya... Daar heb ik dan maar een nachtje op de grond van het busstation doorgebracht tot ik de eerste bus kon nemen. En zoals ze dan in Thailand zo mooi zeggen 'Mai pen rai', de dag was ambetant begonnen en nog ambetanter geëindigd, maar het was ok, we zijn er uiteindelijk toch geraakt é :D
Ayutthaya was zeker en vast de moeite om te zien! Een klein stadje da je eigenlijk helemaal als openluchtmuseum kan bezien. De mooiste ruïnes en tempels die ik tot nu toe al heb gezien, indrukwekkende metershoge buddhabeelden, Cambodjaanse tempels (echt de moeite, daar moet ik zeker ook nog naartoe geraken!) en ceremonieën waarbij de mensen zo nederig zijn dat je er zelf week van wordt vanbinnen. Zoiets zou je bij ons nooit zien!
En terwijl ze in Thailand volop aan het voorbereiden waren voor het thais nieuwjaar, was het bij ons Pasen :D Van mijn lieve collega's had ik een mooi kaartje meegekregen dat ik netjes op pasen heb geopend (bedankt allemaal!!!) en heb er nog eentje voor op mijn verjaardag en op kerstavond te openen ook! De overgang van 2555 naar 2556 (jaja ze zitten hier zowaar 500 jaar verder dan bij ons) noemen ze in Thailand 'Songkran' en wordt hier volop gevierd met watergevechten over heel Thailand en ik had gehoord dat dit vooral het geval was in Chang Mai, dus daar wou ik zeker naartoe gaan! Vanuit Ayutthaya nam ik dus voor de eerste keer de nachttrein naar Chang Mai.
En het was inderdaad gekte alom! Overal in de straten watergevechten, zowel de mensen die te voet, met de fiets of met de brommer waren als de mensen in de auto's vol luide muziek die vanop hun pickup (ijskoud) water gooiden naar voorbijgangers. Overal werd er gedanst, met emmers water gegooid en liepen mensen rond met waterpistolen. Niemand kon buiten komen zonder door en door nat te worden en dit ging zo een vier dagen door van 's morgens vroeg tot na zonsondergang!
Maar heb daar niet alleen gevierd hoor! De dagen voor al het watergeweld losbrak heb ik gebruikt om mijn eerste full body thai massage te laten doen, geoefend om af te bieden op de markten, afgesproken met Franziska, een dagtrip gedaan met een korte trek in de jungle en de waterval, de longnecks bezocht en raften op de rivier en uiteindelijk ook zelf massageles gevolgd. In Chang Mai heb ik ook Ellen ontmoet, een Belgisch meisje waar ik dan uiteindelijk een week mee heb samen gereisd.
We zijn samen naar Pai getrokken, een klein dorpje met een uiterst gezellige sfeer in het noorden van Thailand. Ik had gehoord dat het ooit een hippystadje moet geweest zijn, maar daarvan heb ik niet veel meer gemerkt. Hier hebben we dan es sportief gedaan en zijn we met de fiets naar de hotsprings getrokken. En dan had ik nog een week te vullen voor ik terug naar Bangkok zou gaan en Ellen vertelde iets over een tempel in de bossen waar je naartoe kon gaan om te mediteren. Mijn eerste gedacht was dat dit compleet niets voor mij was, een week niet roken, niet op de pc, niet smsen, niet babbelen(!) en maar 2 maaltijden per dag en de laatste om 11u 's morgens dus helemaal niets voor een babbelzieke spring-in't-veld zoals ik... Dus vond ik het een grote uitdaging om het juist wel eens te proberen...
En zo gingen we dan met de lokale bus (op zich niets mis mee, als die niet stampvol had gezeten en ellen op de grond moest zitten en ik achteraan bovenop de bagage, tussen de rugzakken en kartonnen dozen en dan ook nog eens naast een deur die altijd vanzelf openging en waar mijn vingers uiteindelijk ook tussen zaten maar soit) samen naar de meest rustige, vredevolle, mooiste plek in de bergen, naar het klooster om er een week te mediteren tussen de monniken en de vipassanadinges te beoefenen :D Een hele ervaring eigenlijk en gelukkig niet zo strikt zoals ik het mij had voorgesteld maar toch urenlang happy, peaceful and mindful mediteren gedaan... Wie had dat gedacht zeg! Ik moet wel toegeven dat ik zo een twee keer per dag van het domein glipte om een sigaretje te roken, wat ik op zich al een hele prestatie vind, aangezien ik hier anders een pakje per dag de lucht inblaas (ja, voor 30 bath, dus zo een 75 cent voor een pakje maakt het er niet gemakkelijker op om het roken te laten hier).
Dus vandaag nam ik afscheid van Ellen en van het klooster (met weinig moeite eigenlijk omdat ik toch niet echt een carrière als non ambieer) en besloot ik de bus te nemen weer naar chang mai. Alleen wist ik niet zo goed wanneer en waar ik dus moest nemen, dus heb het maar gewaagd om te liften tot in Pai. So far so good... Ook de bus naar Chang Mai is nog gelukt maar om een nachttrein of -bus te nemen was het dus een ramp... Alles is 'full' voor vanavond, dus het wordt weer een nachtje op de grond slapen en morgen om 9u de bus naar Bangkok... Had het liever anders gezien, maar ja, wat doe je deraan é :D (Heb ondertussen alweer een tof canadees meisje ontmoet, dus zal mij wel niet vervelen vannacht ;) en dan geraak in net op tijd in Bangkok om daar Fre te ontvangen die de volgende maand samen met mij door Thailand zal reizen...
En wat dat allemaal zal geven, laat ik jullie zeker de volgende keer weten!!
Heeeeeel veel groetjes en tot de volgende!!
Linsy
Race tegen de tijd - exit Malaysia :-))))
Hi allemaal!!!
Het lijkt al enorm lang geleden dat ik mijn verhaal nog bijgewerkt heb en momenteel kan ik ook niet op internet dus schrijf ik het gewoon in een word document om nadien te kopiëren en te plakken maar daarmee weet ik ook niet meer waar ik de laatste keer gebleven was...
Ik gok op Kota Bharu in Maleisië maar inmiddels ben ik al in Thailand en verblijf momenteel bij een Thais gezin die ik dank zij Dominiek leren kennen heb...
Let's see... eventjes teruggaan in de tijd dus
Ik heb mijn tijd daar dan maar nuttig gebruikt om mijn Thais visum in orde te maken en vooral veel te lezen (anders niet direct mijn favoriete hobby maar gelukkig had Fre mij nog een goed boek meegegeven ;) ) en dan was ik klaar om de komende week in een razendsnel tempo aan te vatten...
De maandagavond vertrok ik dan eindelijk met de bus richting Langkawi (ga jullie de tussenstops en de details van de uiterst onaangename busrit besparen) en daar toegekomen was ik toch lichtjes ontgoocheld... Misschien was ik teveel verwend geweest door het wondermooie Tioman en had ik nu iets gelijkaardigs verwacht maar dit veel meer toeristisch uitgebuit eiland had helemaal niets van de charme waarvoor ik in Tioman onmiddellijk was gevallen... En daarbij nog eens denkend aan de feestvierende toeristen die de hele dag slapen op het strand en 's avonds beginnen drinken en zo de nacht ladderzat en luidruchtig afronden (en ooooooooja, zo ook die van op de dorm waar ik ‘sliep', of dit althans probeerde te doen) De volgende dag aan ‘island-hopping' gedaan en dit heeft toch wat van mijn ontgoocheling weggenomen. Een boottocht met een knettergekke kapitein langs de massa's kleine eilandjes, een bezoekje aan de ‘legend of the pregnant maiden lake' (of zoiets
Veel tijd had ik niet meer over om Maleisië te ontdekken (nog exact 1 week en 1dag) dus na mijn eerste kleurlenzen te hebben gekocht (vind da zo de max é en voor zo weinig geld
Georgetown op zich was wel een mooie stad met veel interessante gebouwen (en dit keer niet hoofdzakelijk moskeeën) maar wegens tijdsgebrek en ook de drang naar iets anders besloot ik ook daar snel mijn biezen te pakken verder te trekken naar de Cameron Highlands en wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb! Naast de strawberryfarm (met de 'Belgium waffles', neen ik vind dat niet uit, zo kon je dat daar bestellen), beefarm, butterfly&reptilefarm, flowercenter, market square en de buddhist temple die we zo snel snel gaan bezoeken zijn, waren vooral de theeplantages de moeite waard om te zien! Enorm mooie, uitgestrekte berglandschappen die we (zoals ik op fb al zei puur uit tijdsgebrek en helemaal niet uit luiheid) met de 4x4 doorkruisten en waar ik had kunnen blijven naar kijken... Als ik niet verder had gemoeten tenminste want het was ondertussen al zaterdag en de daaropvolgende donderdag had ik mijn vlucht naar Bangkok al! (Nu weet ik dat je in Maleisië zonder visum 90 dagen kan blijven, dus had ik mijn vlucht veel later kunnen boeken, maar die lag nu eenmaal al vast van in België...)
Dus de volgende tocht was naar de Taman Negara, blijkbaar het oudste regenwoud (heb ik mij daar door zo een bootjeschauffeur laten wijsmaken
Dus move, move... op naar Melakka, opnieuw een historisch stadje dat blijkbaar samen met Georgetown tot het Unesco erfgoed behoort... Onderweg wel weer een dag kwijtgespeeld door het vervoer, dus het was al dinsdag als ik het kleine, maar wel mooie stadje kon gaan verkennen. De invloeden van de Hollanders en de Britten waren nog op veel plekken te zien (Dutch graveyards met als opschrift 'Hier rust' of 'Hieronder lecht begraven' op de grafstenen is toch wel vreemd om te lezen zo de andere kant van de wereld, het 'Stadhuys' en zo van die dingen) Natuurlijk konden ook daar weer het stilletjes aan vertrouwde China Town en Little India niet ontbreken, beiden met hun aparte gezellige wirwar van winkeltjes, muziekjes, bekende en onbekende geuren die van alle kanten in je neus kruipen en het overheerlijke maar o zo goedkope eten... En dan de Jonkerstreet... Zo leuke souvenirwinkeltjes!!! Mijn vingers kriebelden bij het aanschouwen van die leuke hebbedingetjes, maar ik heb mijn manieren gehouden, bedacht dat ik absoluut geen plaats heb in mijn rugzak voor souvenirtjes, genoten van alle mooie dingen en mijn weg dapper verder gezet
En zo was het weer tijd om naar Kuala Lumpur terug te keren, waar alles begonnen is! Het deed deugd om de mensen daar terug te zien en zo goed weer onthaald te worden maar het was tijd om afscheid te nemen van hen en het Maleisië-avontuur... Vooral de laatste anderhalve week was veel te hectisch geweest en ik had veel te veel willen zien op te korte tijd MAAR het was gelukt én het was goed geweest!! Tijd voor een ander avontuur... Op naar Thailand!!
En zo zit ik nu toch al een dag of 5 in Bangkok
Hoe het vervolg van mijn reis zal verlopen, waar ik naartoe ga, wanneer ik vertrek,... ik weet het helemaal nog niet... We zien wel waarheen de wind ons drijft
Lieve groetjes aan iedereen en tot de volgende!!!!!
Tioman Island - Terengganu en Kota Bharu (Nog altijd in Maleisië é ;-))) )
Zucht wat ben ik een prutser :D net een heel verhaal geschreven en niet opgeslaan! Silly me...
Dus opnieuw hey iedereen!!!
Na het mindere einde van mijn verhaal van vorige week ben ik ondertussen al goed bekomen. In feite was dat heel rap over eens ik op de ferry naar Tioman zat. Nuja de ferry op zich was echt maar niets, veel te veel stoeltjes in een veel te kleine, ijskoude (die verdomde overdreven airco hier toch overal) ruimte met een luidruchtige chinese gevechtsfilm als 'entertainment' dus ik had algauw de weg naar het piepkleine dek achteraan de boot gevonden.
Daar maakte ik kennis met Reinout, een Nederlandse jongen die met zijn vriend, paul, net als ik naar Salang wou. En ook tijdens de rest van de boottocht (2,5u, dus had tijd genoeg om te kletsen ;) ) raakte ik aan de praat met Johanna (een duiste), Li Xiyan (ja dat heeft moeite gekost om dit te onthouden :D een chineeske dus) en Sisco en Edu (2 spanjaarden). Allemaal op weg naar dezelfde plaats. Nice! :D
Nog 'nicer' was het toen ik het eiland in de mot kreeg. Net als in de films! Prachtige witte stranden met palmbomen en helder blauw water... Mijn nieuwe camera kwam meteen goed van pas!! En dan volgden 3 dagen puur genot in het paradijs Tioman. Beetje zonnen, beetje zwemmen, dinner @the beach, prachtige zonsondergang op het strand, 's avonds gezellig aan de bar met zelfs goeie muziek... Perfect! Ook de trip rond het eiland was fantastisch! Een bezoek aan de waterval, snorkelen en genieten van de mooie onderwaterwereld! Voor wie het nog niet wist, 'De Kleine Zeemeermin' was altijd al mijn favoriete tekenfilm, maar nu nog meer dan ooit!!! Alle wezentjes en planten en koralen en schelpen in de parchtigste vormen en kleuren, vind je ook int echt terug, net als in de film :D (Juist Ursula, de heks, heb ik niet gezien)
Maar voordat ik naar Thailand vertrek op 22 maart, wil ik natuurlijk nog wel wat meer zien van Maleisië, dus na 3 dagen besloot ik verder te trekken en samen met Li (voor de vrienden, maakt het gemakkelijker ;) ) nam ik de ferry en de bus en dan nog een bus (ja jong een heeeeeeeeeeeeeeele lange dag vol busritten) op weg naar Taman Negara. Althans, dit was het plan, maar in Kuantan aangekomen, bleek de laatste bus naar daar al vertrokken... En zo belandden we op de bus naar Kuala Terengganu, een klein stadje metenkele chinese tempels en mooie moskeeën... Dus wat doe je als je daar dan toch bent? Aja die bezoeken é... En wat doet Linsy als ze dingen bezoekt? Aja vanalles wat niet hoort... Zonder dat ik het wist uiteraard!! Zo moet je bijvoorbeeld als vrouw eerst met je rechterbeen binnenstappen in een chinese tempel (kan ik toch nie weten é), mag je daarbinnen geen foto's maken (waarom doen ze dan zoveel moeite om alles zo mooi te versieren!?), mag je daar niet babbelen als de mensen bidden (ja ok, deze had ik kunnen weten) en mag je ook niet wijzen (duh, waarom heeft ne mens dan ne wijsvinger gekregen???).
Voor de rest ben ik hier soms precies wel echt een vreemd fenomeen... Nu ben ik het al gewoon, maar in't begin zwaaide en lachte ik maar wat onwennig terug naar alle lachende gezichtjes en heen en weer gaande handjes... Nog vreemder vond ik het toen mensen mij begonnen te vragen om een foto te mogen nemen met mij (euhm? Met mij?? Allé ja ok dan... Weird!). Ik veronderstel dat het te maken heeft met het feit dat ik zowat een kop groter ben dan de rest, niet gesluierd, met blond haar en een (nog altijd naar mijn goesting veel te) bleek vel...
Ook gisteren, vlak nadat ik afscheid had genomen van Li, werd ik aan de bus al omringd door 4 gesluierde meisjes die mij bestookten met vragen. (Zo zie je maar, eigenlijk reis je nooit alleen, zelfs al ben je alleen op stap) Ze namen dezelfde bus als ik (van Terengganu waar ze studeren naar Kota Bharu, waar ze wonen) en wouden mij per se hun stad laten zien. En zo werd ik een paar uur later door de stad gegidst door kenners, kwam ik op plaatsen waar geen toeristen te zien waren en heb ik kunnen proeven van de typische specialiteiten van hier (niet altijd even lekker en vaak veeeeel te spicy voor mij, maar uit beleefdheid wel alles netjes opgegeten)... En onverwacht een leuke namiddag gehad!
Vandaag en morgen zit ik nog een beetje 'vast' in Kota bharu, heb mijn thais visum aangevraagd en mag daar maar morgenvroeg om en dan heb ik pas de volgende bus om 21u30 naar Perlis, waar mijn volgende avontuur zal beginnen... Ondertussen hou ik mij hier wat koest want hier is het eenheel islamitische stad en heb zo wa schrik om hier ook vanalles te doen dat niet mag, dus schrijf ik maar netjes mijn blog...
Oja... foto's ga ik hier niet op mijn blog zetten, maar ze staan wel allemaal op facebook (en voor wie mijn fb niet heeft, kijkt gewoon maar eens bij Linsy Buyst (yep, that's me
Heel veel groetjes daar in het koude België (heb gelezen dat het daar zelfs gesneeuwd heeft zeg!)
Tot de volgende!!!!!
Linsy
From KL-city to Singapore and back to Malaysia... En mijn eerste nare ervaring in Mersing :(
Hi folks!
Laten we beginnen met het leuke deel... De eerste dagen van mijn reis zijn toch goed begonnen. In Kuala Lumpur had ik dus een bed in een slaapzaal in China Town. De eerste indruk was van shit zeg, moet ik hier nu slapen, een kleine, stinkende kamer waarvoor je eerst door een andere kamer vol mensen moet, onderaan een krakend stapelbed samen met 6 andere mensen die je totaal niet kent, geen kast, geen plaats om je bagage te zetten, geen deftige gordijnen die de kamer volldedig donker maken, geen luxe badkamer, geen eigen wc... Wel ja, anders dan ik het gewoon ben zeker? Dus het was even slikken en de knop omdraaien... Maaaaaar het was zo leuk! Hele toffe meisjes leren kennen, van Japan, Australie, Wit Rusland (heel sympathiek meisje trouwens(!), Maria, ze trekt al 8 jaar de hele wereld rond en werkt als danseres om haar reizen te betalen. Ze kwam hier samen met mij toe en had na een paar dagen al een bar gevonden waar ze mocht dansen en daar zijn we dan ook samen naartoe geweest, very nice, free entrance and drinks for the dansers' friend as well :DD), Canada en Nederland, heel veel verhalen gehoord, samen 't stad ingetrokken, naar 't park geweest, leuke plekjes gezocht om lekker en goedkoop te eten... Kortom, van mijn eerste negatieve indruk bleef algauw niets meer over!
Over het eten gesproken, van 's morgens vroeg zie je de mensen hier al rijst en noedels eten (neem toch nekeer gewoon nen boterham met choco of zo zeg???) en 's middags en 's avonds tot laat 's nachts, constant zijn ze hier warm aant eten! (en ik maar denken dat het hier goed zou zijn voor de lijn !?! ) Maar als je zo door die gezellige drukte van China Town loopt en je ziet al die kraampjes en standjes, met allemaal ander eten, die lekkere geuren die in je neus kruipen, dan kan je toch niet anders dan dat ook allemaal te proberen! Nuja, allemaal niet meer eigenlijk... Spicy stuff is niets voor mij! Zelfs van 'little spicy' zoals ze het hier zeggen, staat mijn mond in vuur en vlam :D
Soit, ben aan't afdwalen... Iets anders datik heb ondervonden is dat het verkeer echt gevaarlijk is! Ze rijden hier allemaal aan de verkeerde kant en raak dat maar niet gewoon, telkens als ik oversteek kijk ik dus ook naar de verkeerde kant, toeters dat ik al gehoord heb jong... Maar nog geen accidenten so far! Dan de wc, meestal geen wc papier en hoewel ze meestal wel een gewone wc hebben ook, zijn er van die plaatsen waar het zo gewoon een gat in de grond is.. Niets voor mij zenne! En dan dat Engels hier... Hilarisch!! Het valt zelfs niet op how much my english sucks :D En toch is dat de gangbare taal in Kuala Lumpur. En daar plakken ze achter alles wat ze zeggen 'la', zoals een stopwoordje. When they tell you something, they say it like this la :D Zo wordt het ook heel erg grappig geschreven. Misschien gezien op mijn foto's 'teksi' en 'bas', maar je verstaat het tenmiste!! Waar ik nu ben is het al heel wat anders! De mensen spreken amper engels en ook de borden zijn hier allemaal in een andere taal geschreven... Maar met gebroken engels en gebarentaal geraak je er ook wel :) Oja zou nog vergeten vertellen over het weer hier... Het is hier drukkend warm (30 graden en meer, ja ben mijn thermometer vergeten, dus kan het nie precies zeggn ;) ) en vochtig en zo één keer per dag breekt er altijd een hevig onweer los. Plotseling komt de wind op en overtrekt het, valt de regen met bakken uit de lucht, tot de straten volledig blank staan... Was mij dat een ontgoocheling de eerste dag zeg! Maar ondertussen ben ik het al gewoon en weet ik dat het juist een beetje wachten is tot alles weer opdroogt...
In elk geval heb ik dan eindelijk ook Ellyza ontmoet. Een meisje van Kuala Lumpur die ik dus via de broer van Seba heb leren kennen. We hadden enkel nog maar op fb gechat maar vanaf de eerste avond werd ik zooooooooo goed onthaald!!! Zo heeft ze mij meegenomen naar een couchsurfing dinner, een bar en zelfs naar een pyjamafeestje voor couchsurfers in Singapore! Da's echt een heel losse, open en vooral supervriendelijke sfeer tussen die couchsurfers! Mensen van heel de wereld praten spontaan tegen elkaar, wisselen reistips uit, hosts en surfers samen, één hechte bende, no matter waar je vandaan komt, welke taal je spreekt, hoe je eruit ziet... Dat waren echt een paar heel leuke dagen met die mensen! Eind maart ontmoet ik ze opnieuw als ik mijn vlucht vanuit KL naar Bankok heb en mss zal ik dan zelf mijn eerste 'CS-ervaring' hebben Looking forward to it already laaaaaa :D !!!
Singapore op zich was ook wel ca va, maar minder mijn ding. Het is heel interessant als je van stad,architectuur en kunst houdt én als je je goed aan regeltjes kan houden... Geen kauwgum eten op straat, niet roken of drinken in station of trein en enkel roken in de 'smoking area', zelfs buiten zijn er afgelijnde delen en enkel daar mag er gerookt worden... Tenzij je zin hebt om hoge boetes te betalen natuurlijk... Alles is daar dan ook wel heel erg proper en heel strikt. Nuja ik heb het gezien en voor mij persoonlijk was een dag genoeg. 's Avonds zijn we dan afgezakt naar het strand en werd het een heel gezellige boel met dj, bbq en opnieuw een hele boel ongeloofelijk sympathieke CSpeople!
Dan weer alleen verder.. In de luchthaven afscheid genomen van de 'KL-gang' en begonnen aan een lange trip terug naar Maleisie... Genoeg stad voor mij, nu op naar een eilandje... Na een lange dag vol trein-en busritten ben ik beland in een klein plaatsje, Mersing, in het zuiden van Maleisie... Van hieruit kan je met de ferry naar Tioman Island, maar de laatste was al vertrokken tegen ik hier toekwam. Dus op zoek naar het hostel dat ik had gevonden in de Lonely planet... En doen ik daar aankwam merkte ik dat het niet meer bestond :( ook dat nog, dus op zoek naar een ander hotel, waar er enkel nog een 'single room' boven mijn buget vrij was, maar na zo een lange dag kon het mij eigenlijk niet zoveel schelen... Dus douchke pakken, foto's opt gemak op fb zetten, skypen, zak klaarmaken en alles klaarzetten om tegen 5u op te staan om de eerste (er zijn er maar 2 op een dag) boot naar Tioman te nemen... Nog niet helemaal gewoon aan het uur hier ben ik er maar tegen 2u ingekropen (19u bij jullie, 7u tijdsverschil) en zette mijn alarm op mijn gsm... Klaar voor een (opnieuw) een veel te korte nacht... Maaaaar dan.... Ik werd gewekt door het geluid op straat en dat vond ik al vreemd, dus ik keek op mijn horloge... SHIT!!! 7u30!!! En ik moest om 6u aan de ferry zijn!!! Waarom had ik mijn alarm niet gehoord??? Op zoek naar mijn gsm... Nergens te bespeuren... Eerst dacht ik nog dat ik hem ergens verkeerd had gelegd, maar dan keek ik in mijn portemonnee... geld ook weg! En de singapore dollars... Ook weg, net zoals mijn fototoestel!!! Dat was echt een akelig gevoel, dom van mij om mijn deur niet op slot te doen, maar wie zou nu gaan denken dat ze in je kamer komen als je ligt te slapen!?! En heb niets gehoord!!! Gelukkig zaten mijn identiteitskaart, internationale pas en mijn bankkaarten nog in mijn portefeuille en ook mijn rugzak (met laptop en dollars) hebben ze gelukkig laten staan...
Nuja, een heel nare ervaring, maar wel een dure les geleerd... in't vervolg ALLES goed op slot doen!! En achteraf gezien, voelde ik mij veiliger in het stinkende, overboekte backpackershotel waar er altijd wel iemand in de kamer is...
Soit, in ieder geval heb ik ondertussen een nieuwe gsm en camera gekocht en heb ik alweer wat geld op zak, een hap uit mijn budget, maar ja het is nu zo... Bennu ookal wat bekomen (tijd genoeg, moet nog wachten tot 4u30 voor de volgende boot naar Tioman) maar zal allesvanaf nugoed bij mij houden!!
Op naar het volgende avontuur!!
Dikke zoen,
Linsy
And off we go!!
Ja het zijn mij de dagjes wel geweest ze nu!
Wat een geluk dat ik nog wat verlof had voor ik moest vertrekken! Kan mij nu nog nauwelijks herinneren wat ik precies allemaal gedaan heb, maar ben amper thuis geweest en als ik thuis was, was't voor op de ruimen en in te pakken... Verhuizen, inentingen, dokter, tandarts, laatste inkopen en bezoekjesdoen, verrassingsfeestje met de familie en zo was het plots tijd om te gaan...
Ik had het precies nog niet echt door tot we zondag de allerlaatste spullen uit mijn appartement verhuisd hebben en ik mijn zak aan het maken was... Tot mijn grote verbazing kon alles erin, en tot nu toe is mij ook nog niets opgevallen dat ik vergeten zou zijn... Nuja, ben ook pas toegekomen, maar soit, dat deel is toch al gelukt!
Ondertussen heb ik er een helse rit opzitten met fré naar de luchthaven van Orly, een lange vlucht naar Maleisie en dan nog eens een lange busrit naar Kuala Lumpur... Op de vlucht zelf had ik 2 zitjes, dus heel veel plaats en met mijn 'comfort kit' en 'in flight entertainment' had ik het gelijk wel naar mijn zin. Zelfs het eten vond ik zelfs nog lekker! Dekentje, oogmasker, kussen, muziek, films, spellekes, dus mag niet klagen...
En nu... net ingecheckt in 'packpackers travellers in' waar ik net alles in mijn kamer (allé ja, stinkende slaapzaal eigenlijk) heb gedropt... Ga mij toch heel efkes smijten op mijn vuile bed (gelukkig lig ik vanonder zeg) en als ik wakker word zie ik nog wel... Douchke pakken en misschien naar 'the park' met het meisje dat hier boven mij slaapt ofwel zoek ik Ellyza op... Benieuwd om haar te ontmoeten...
Tot de volgende!!