Dag lieve mensen allemaal!!

Eerst en vooral wil ik jullie weer bedanken voor de leuke reacties, dat doet mij echt veel plezier! Het heeft weer schandalig lang geduurd voor mijn nieuwe verhaal en hoewel er thuis blijkbaar enige verwarring is ontstaan door mensen die vertellen dat ik na een week al terug thuis was van mijn 'wereldreis', kan ik toch wel zeggen dat ik nog steeds elke dag aan ‘t genieten ben van al het nieuws dat mijn pad kruist en nog steeds op meer dan 10 000km van het thuisfront zit...

Een echte wereldreis zal het blijkbaar inderdaad niet worden, want ik ben toegekomen in Azië en ben hier nog steeds en heb hier nog zoveel dat ik wil zien! Na Maleisië, Singapore, Thailand, Cambodja, Laos, Vietnam, China en opnieuw een maand Thailand, ben ik nu in de Filippijnen beland en wat ik hierna ga doen is me voorlopig nog een raadsel... Elke dag veranderen mijn plannen, dus opnieuw zie ik wel waar ik uitkom :D Zuid-Amerika? Australië? Fiji? Nieuw-Zeeland? Of toch maar verder Azië??? Ik geraak er maar niet uit... Er zijn nog zoveel plaatsen waar ik naartoe wil en helaas minderen de maanden die mij resten akelig snel en blijft de tijd maar voorbij vliegen!!

Maar nu eerst over Laos, op de één of de andere manier mijn favoriete land tot nu toe... Maar waarom? Misschien wel omdat het er zo relaxed is, omdat alles er mag en niets moet, of door de adembenemende natuur en watervallen, of door het gevoel van vrijheid dat je krijgt als je het prachtige landschap met de brommer doorkruist of door de natuurlijke eenvoud van de dorpjes en hun bewoners of door mijn fantastisch reisgenootje? Vanaf de eerste moment was ik er gewoon heel graag en sindsdien heeft het verder op zijn eigen speciale manier een plaatsje in mijn hart veroverd!

Vanuit Cambodja begonnen Suzanne en ik aan de oversteek naar Laos waar we eerst naar the ‘4000 Islands' gingen. Hoewel Laos helemaal geen zee heeft en geen witte zandstranden, maakt deze plek veel goed: de machtige, bruine Mekong is daar op z'n breedst en verdeelt het land in allemaal kleine eilandjes, waardoor je helemaal niet meer het gevoel hebt dat je eigenlijk op een rivier zit. Veel meer dan luieren, een beetje rondfietsen naar de waterval en de andere eilandjes, relaxen, genieten en uitrusten valt er niet te beleven op deze plek, maar een beetje rust tijdens het reizen is nu en dan ook welkom!

Goed uitgerust konden we van daar verder trekken in noordelijke richting naar Pakse, waar we onze tweedaagse scootertocht naar het ‘Bolaven - plateau' voorbereidden. En rekening houdend met het feit dat we allebei nog nooit met een brommer met versnellingen hadden gereden, lukte ons dat wonderwel en al gauw waren we als 2 echte bikechicks on the road

Onderweg genoten we van de zichten over de koffieplantages (en leerden dan ook eindelijk dat koffiebonen aan een struik groeien en hoe die er nu eigenlijk uitzien), de lokale dorpjes en de prachtige watervallen! We hadden die dag heel wat indrukwekkende, enorme, krachtige watervallen gezien, maar de laatste van de dag sprong er toch uit. Niet echt door de hoge rots waarvan de straal naar beneden kwam gedonderd, maar eerder door de halsbrekende toeren die we moesten uithalen om daar te geraken. We werden op sleeptouw genomen door 2 lokale jongens die zich als aapjes een weg over de rotsen baanden terwijl ze van de ene naar de andere rots sprongen. Dus wij daar achteraan, met onze rugzakken, heel wat minder elegant en vlot, klauterend en springend over de grillige rotsen om dan tot de constatatie te komen dat we helemaal niet wouden zwemmen in de vuile, modderige poel onderaan de waterval. Maar we waren er toch geraakt!

Voor het donker kwamen we dan aan in Tad Lo en gingen op zoek naar 'Tim's guesthouse', volgens onze Lonely Planet dé plek om info te vinden over onze tour... Was me dat een teleurstelling zeg! Geen info, niet eens vriendelijk mensen en veel te veel geld voor een schamel hutje! En zo belandden we bij de buurman, die weliswaar geen Engels sprak en waar de hutjes nog erger waren, met een gat-in-de-vloer-wc en een armtierig pisstraaltje om te douchen, maar die zo vriendelijk was en zo blij om ons te zien, dat onze keuze rap gemaakt was! Ook de volgende dag zagen we nog enkele grotere, adembenemende kanjers van watervallen en haalden we nog enkele halsbrekende toeren uit om aan sommige exemplaren te geraken (was het niet door te klimmen over de rotsen, dan wel door het rijden - eerder slippen en slieren - over de gevaarlijk natte en dus uiterst gladde kleigrond), maar het was zeker de moeite waard!

Na onze watervallen-motorbiketour namen we de lokale bus naar Tha khaek. Hoewel we het ondertussen al gewoon waren dat de bussen in Laos nooit op tijd zijn en altijd langer over het traject doen dan wordt gezegd (je moet gewoon bij elke rit rekening houden met het feit dat je bus wel ergens in panne zal vallen), was dit toch wel het record. Onze busrit, die zogezegd tussen de 5 en 8u ging duren (jaja, ook al een groot verschil, maar jah... je bent in Laos, neemt alles met een korreltje zout en legt je daar gewoon bij neer), deed er uiteindelijk 11u over om zijn bestemming te bereiken! Maar klagen deden we niet, het was een deeltje van onze reis, hadden weer heel wat grappige situaties meegemaakt (zoals de plaspauzes: oude vrouwtjes stappen van de bus, gewoon aan de kant van de weg, rok omhoog, boodschap doen, rok weer naar beneden en klaar is kees! En Suzanne die toch liever een bosje vond in plaats van zomaar naast de bus te gaan ‘zitten' :D) en we waren helemaal klaar om weer de brommer op te springen voor een paar dagen, te genieten van de vrijheid en de bus te laten voor wat die was!

En dus was het tijd voor 'THE LOOP'! Dit is dus de weg die je aflegt met de brommer vanuit Tha Khaek en waarbij je dan zo ( in of tegen de richting van de klok) de prachtige omgeving van Centraal Laos op een 4tal dagen op eigen houtje ontdekt.

Op dag 1 vertrokken we met een rammelbrommertje dat we bij Mr Ku hadden gehuurd en reden we langs enkele kleinere grotten. We kozen de Buddha cave uit om te gaan bezoeken, maar we waren nogal laat vertrokken en aangezien we toch geen van beiden echt de behoefte voelden om ons te zetten bidden of mediteren, maakten we ons daar snel weer uit de voeten. We reden verder over platte, goed aangelegde wegen en bewonderden de 'limestone rotsen' die ons omringden en kwamen net voor donker aan in het dorpje Nakai, waar de gewone weg duidelijk stopte en overging in een hobbelige, niet aangelegde zand- en rotsweg. We vonden een guesthouse waarvan de witte huisjes er langs de buitenkant veelbelovender uitzagen dan de vuile binnenkant en gingen eten in een lokaal restaurantje waar ik ‘rice and beef' bestelde. En dit was ook wat ik kreeg: een bord droge, witte rijst met wat stukjes vlees er bovenop. (Op gebied van eten dondert Laos toch wel naar één van de laagste plaatsen op de lijst van mijn favorieten, misschien nog net boven China, maar waar Thailand dan weer in al zijn glorie bovenaan prijkt) Maar kom, we waren content, hadden geen honger meer en maakten in datzelfde restaurantje kennis met een groepje Engelsen die de 'loop' in tegenovergestelde richting deed. Zij hadden net de zwaarste dag, die met de 'dirt - road' (die wij de volgende dag dus moesten doen), achter de rug en waren daar blijkbaar nog volop van aan het bekomen. We werden meteen gewaarschuwd om niet te rijden als het geregend heeft (nu was het al 2 dagen droog geweest en toch was het op sommige plaatsen al een modderpoel waar je door moest) en als het toch zou beginnen regenen, moesten we terugkeren en de 'loop' in de andere richting verderzetten... We moesten het traag doen, met voldoende afstand én onze helmen op! Zij hadden die nodig gehad na een paar uitschuivers en valpartijen... Met andere woorden... Met een bang hartje en de vurige wens dat het niet zou regenen die nacht, gingen we slapen...

Dag 2: THE DIRT ROAD: een nog niet aangelegde weg van 82 km tot in Laksao over bulten, stenen, rotsen en bobbels, door de modder, door het water, over de gladde kleigrond en tussendoor kiezelstenen... En natuurlijk... Wat stelden we vast toen we wakker werden?! Het had die nacht dus wel behoorlijk wat geregend

We maakten heel eventjes de bedenking dat we misschien wel konden liften en met onze scooters achteraan in de laadbak van een truck de road wel zouden overgeraken, maar maakten elkaar sterk dat we het toch op z'n minst moesten proberen. Heel traagskes, erop voorbereid dat we zouden slippen en waarschijnlijk wel vallen MAAR dat we geen schrik mochten hebben! Dus we besloten onze stoere kant naar boven te halen, op de brommer te springen en het avontuur aan te gaan! En ja hoor, het was inderdaad een gevaarlijke, glibberige en modderige weg, maar hoe langer, hoe plezanter ik het vond en af en toe werd ik zelfs wat overmoedig en gaf ik wat gas teveel waardoor ik ging slippen en mijn hart een extra sprongetje maakte, maar ik slaagde er toch in de hele weg rechtop te blijven! En na 82 km, kwamen we heelhuids maar bedolven onder modder aan in Laksao, vlak voordat het hevig begon te onweren (Fieuw zeg!!). De elektriciteit viel zelfs uit terwijl ik onder de douche stond, maar met wat kaarsen was ook dit euvel opgelost en we gingen nog wat poolen voor we gingen slapen, fier dat we het er zo goed vanaf gebracht hadden!

Dag 3: De Konglor - grot. Grote mistwolken hingen rond de prachtige bergen toen we de volgende morgen onze tocht verderzetten en de weg lag er nog slechter bij nadat het weer zo lelijk had huisgehouden de voorbije nacht, maar gelukkig ging die weg iets voorbij Laksao weer over in een normale, geasfalteerde weg. De 98 km tot aan de grot, legden we dan ook in een opvallend sneller tempo af, ondanks de regenbuien, maar we hadden gehoord dat deze grot zeker de moeite waard was, dus nieuwsgierig parkeerden we onze brommertjes, ploeterden door de modder naar de 'kassa' en kregen ook meteen een zwemvest en een hoofdlampje aangeboden. We namen eerst een klein bootje die ons naar de overkant van de rivier bracht, stapten tot aan de ingang van de grot en moesten toen overstappen in een ander bootje en daar begon het schouwspel! We vaarden de 7,5km lange grot in en alles werd pikdonker en koud. De lampjes kwamen meteen van pas om ons de metershoge grot, het water en de stalagmieten en -tieten te laten zien. Opnieuw heel indrukwekkend allemaal! Maar dit was nog niet alles... Het bootje ging opnieuw aan de kant en we stapten de grot in langs de (nu wel heel mooi verlichte) rotsformaties. Het leek allemaal niet echt, net als in een sprookje, maar ooo zo mooi! En dan gingen de lichten weer uit en wezetten ons boottochtje verder in de duistere, immense grot. Dit had ik nog nooit gezien! Na de grot reden we nog 40 km terug naar de ‘route 8' en overnachtten in een guesthouse in Kuon Kham, waar we na wat kaarten en een fameuze kakkerlakken-, muggen- en andere insectenjacht opnieuw vroeg gingen slapen, na alweer een deugddoende dag!

Dag 4: 150 km terug naar Thae Khaek. Het was nog steeds triestig weer en we waren het alle twee beu van op de brommer te zitten en zo kwam het dat we in een onverantwoord snel tempo terug naar Thae Khaek raceten. Het eerste deel was nog steil omhoog en omlaag door de bergen waardoor we een prachtig uitzicht hadden over het spookachtige, in mist gesluierde berglandschap, maar nadien werd de weg recht en saai en werd het tijd dat we terug waren. En eigenlijk vond ik het wel plezant om alles te geven met da brommerke! Kot open en vollenbak gaan en af en toe eens stoppen en wachten op Suzanne die dan uiteindelijk kwam aangereden en zei: 'Jah, jij bent me ook wel een racebeest hoor!'

Terug in Thae Kaek boekten we meteen de nachtbus naar Vientiane, de hoofdstad van Laos. En toen de tuktuk ons kwam ophalen, viel de regen opnieuw met bakken uit de lucht en stroomde het water als een rivier over de grond. Kletsnat kwamen we dan aan de bus, waarin we achteraan een plaatsje vonden waar je normaal gezien met 4 kan gaan liggen, maar we vonden dat we dit wel verdiend hadden, maakten er ons eigen gezellig slaapplaatsje van en begonnen zo aan een wiebelende nacht naar Vientiane. De stad viel veel kleiner uit en lang niet zo modern als ik had verwacht (het was tenslotte toch de hoofdstad) maar bij de tweede blik leek het best nog wel een gezellige stad aan de Mekong (van waar je trouwens Thailand kon zien, namelijk Nong Kai, waar ik met Fré ook was geweest 2 maand voordien). We genoten van de zonsondergang over de Mekong, slenterden over de avondmarkt, kochten 2 buskaartjes naar Vang Vieng en haalden onze Vietnamese visum op die we hadden laten regelen en vertrokken de volgende dag alweer.

En zoals het hoort in Laos, waren we met veel teveel mensen voor een veel te klein busje en vertrokken we na heel wat gedoe uiteindelijk 2 uur later dan gepland. Maar we geraakten er wel en zodra we aankwamen in Vang Vieng, had ik het gevoel dat ik dit wel een leuk stadje vond. Een modern, toeristisch plaatsje, tussen de nog niet ontwikkelde plattelandsdorpjes. In alle guesthouses wordt de hele godganse dag ‘Friends' en ‘Family guy' afgespeeld, ligt iedereen gewoon lui in de kussentjes te eten, drinken en tv te kijken en vind je zomaar op gelijk welk menu de raarste combinaties van weed-, mushroom- of opiumshakes, burgers, pizzas, pijpen of wat ge ook maar wilt... Maar Vang Vieng staat vooral bekend om het 'tuben'. Wat eigenlijk vooral inhoudt, dat je je op een binnenband op de Mekong laat meedrijven van bar tot bar, waar overal 'free shots', luide muziek en zatte, feestende mensen te vinden zijn.

En dus deden we dit dan ook maar eens

We gingen enkele bars af tussen de party animals en algauw werd het donker, begon het te regenen, donderen en bliksemen en moesten we zo de rivier nog verder af tot het eindpunt. Ineens was ik Suzanne ook kwijtgespeeld (ze had al een tuktuk teruggenomen met enkele jongens) en zo eindigde ik alleen op mijn binnenband, in het donker en de regen, kijkend naar de bliksem die het prachtige berglandschap nu en dan deed oplichten... Een heel aparte, maar bizar genoeg op de één of andere manier toch gelukzalige en rustgevende sensatie. Alweer iets dat ik nog nooit had meegemaakt en dat ik wellicht ook geen tweede keer zal beleven!

Van het bruisende Vang Vieng namen we de bus naar de laatste plaats die we in Laos zouden bezoeken: het o zo mooie, rustige, gezellige en vredevolle Luang Prabang, met zijn supergezellige avondmarkt, vele tempels en UNESCO wereldefgoeddingskes... We huurden een fiets om alles te gaan verkennen, gingen met de tuktuk naar de prachtige waterval en beklommen de wat Pussy (ja ik weet het, hilarisch é

) om te genieten van het prachtige uitzicht over Luang Prabang met de bruine, inmiddels al goed gekende Mekong en omringd door de prachtige bergen.

Een prachtige, ‘lovely' afsluiter in het even prachtige en lovely Laos!