Dag lieve mensen allemaal!!!

Wat ben ik blij om te merken dat ik toch enkele trouwe lezers heb die mijn verhaal hier telkens komen meevolgen.

Zo kan ik mij nu ook weer helemaal voor de geest halen dat de overgang van Thailand naar Cambodja helemaal niet liep zoals ik het mij had voorgesteld!

Ten eerste verliep de oversteek al helemaal niet zoals afgesproken (ik moest plots bijbetalen voor een taxi terwijl ik eigenlijk al voor de bus had betaald, werd geholpen door een vriendelijke Cambodjaan die daar dan ook geld voor vroeg en liet mij overhalen om in een guesthouse te gaan slapen waar ik eigenlijk helemaal niet wou zijn en dat ver boven mijn budget lag - dom van mij maar na al dat gereis wou ik gewoon zo snel mogelijk een kamer en een bed) en daarbij werd alles nog eens overschaduwd door een verschrikkelijke hoofdpijn die de eerste dagen maar niet overging én moest ik het alleen-zijn ook weer gewoon worden, na zo een leuke maand met z'n tweetjes te hebben rondgereisd...

En alsof dit alles nog niet genoeg was, was het contrast met Thailand hier duidelijk zichtbaar! Ik wist dat Cambodja een armer land was, maar was niet opgewassen tegen de mensen die voortdurend kwamen bedelen, zowel oude mensen als kleine kindjes die me bleven aanstaren met die smekende, donkerbruine ogen en gewoon bleven staan wachten met open handen of die vanalles wouden verkopen... Ik voelde me constant schuldig (ja ik was daar plots multimiljonair met die nieuwe munt, alhoewel munt niet het juiste woord is, ze hebben hier enkel biljetten) en liep er echt niet goed van... Ik voelde me zelfs zo slecht dat ik even overwoog om een ticket naar België te boeken en hier mijn verjaardag te komen vieren... (En tegelijkertijd is alles hier toch duurder dan in Thailand, raar toch é eigenlijk!)

Zelfs de eerste dagen in het o zo gezellige Siem Reap, nabij de prachtige tempels van Angkor Wat liet het mij maar niet los! Ik voelde mij constant heen en weer geslingerd worden tussen een soort Indiana Jones die al de mysteries van de enorme tempels ging ontdekken en moeder Theresa die goed wou doen voor iedereen...

Maar het was natuurlijk niet al kommer en kwel! Cambodja is verder een prachtig land met enorm veel cultuur en ook prachtige, haast ongerepte eilandjes...

De tempels waarvoor ik een 3-dagenpas had gekocht waren zo ontzettend mooi, en niet alleen Angkor Wat (de bekendste van allemaal) maar ook Bayon (mijn favoriet) en de vele andere die niet voor niets als ‘Tombraiderdecor' hebben gediend, waren gewoonweg prachtig!!

En hoe langer ik in Cambodja was, hoe meer mijn eerste indrukken van het land vervaagden en hoe liever ik er begon te zijn. Ik raakte gewend aan het bedelen, verkopen en het constante gevraag rond je oren voor 'tuktuk?', 'taxi?', 'motorbike?', 'Hey miss, were you going?' en kon er beter mee om (waarschuwingen voor scams in de guesthouses hebben daarbij ook geholpen om mijn ogen te openen dat hierbij heel veel ‘misbruik' wordt gemaakt van de toeristen en op de één of de andere manier raakte het mij niet meer op zo een hartverscheurende wijze)

Iets totaal anders, maar wel de moeite om het eens over te hebben, was het verkeer daar... 'Eindelijk rijden ze hier weer normaal', dacht ik toen ik zag dat het verkeer weer aan de rechterkant reed MAAR dat was zowat het enige normale wat er over heel de verkeerssituatie te zeggen viel... Pas op, vreemde dingen op straat ben ik inmiddels ook al gewoon (brommertjes met hele families, volgepakt van onder tot boven met van alles en nog wat, je kan het zo gek niet bedenken - zelfs een krokodil achteraan op een motorbike, een dode weliswaar ), net zoals de wirwar van de honderden brommertjes, auto's, taxi's en noem maar op maar voor de rest ben ik er nog steeds niet aan uit of ze daar wel verkeersregels hebben!

Rechts rijden is zowat de enige regel die ik heb kunnen constateren (en dan nog, ook niet altijd), verder zijn er wel verkeerslichten die wellicht hoofdzakelijk als straatversiering dienen en gok ik dat je je hier maar een weg door het chaotische verkeer moet ‘toeteren'. Iedereen toetert er maar op los en zelden zie je ook iemand stoppen, hoogstens wat vertragen of uitwijken. Ik zou ook totaal niet weten of hier eigenlijk wel voorrangsregels bestaan, volgens mij is het niet diegene die van rechts komt, en ook niet van links, dat speelt allemaal geen rol denk ik... Misschien wel gewoon diegene die het grootst is? Of het snelst komt aangereden? Of het zwaarst geladen is? In elk geval zorgt dit alles voor enorm luidruchtige en chaotische toestanden op de baan, met compleet geen oog voor de 'zwakke weggebruiker'!

Maar goed, ben ondertussen verschrikkelijk afgedwaald! Na 3 dagen tempels vond ik het wel tijd voor iets anders en nam ik de boot van Siem Reap naar Battambang. Aanvankelijk nog vrij comfortabel zitten met zo een negental toeristen op een niet al te grote boot met 2 banken aan elke kant en een super luide reutelende motor... Nuja comfortabel... Voor eventjes dan toch, want naarmate we voorbij de verschillende drijvende dorpjes passeerden, kwamen er steeds meer locals aan boord die van op zo een longtailbootje met pak en zak overstapten op het bootje waarop wij zaten! De boot raakte alsmaar voller en de plaatsen alsmaar krapper en de boottocht nam uiteindelijk zo een 8uur en beslag maar we kregen wel een hele hoop uiterst interessante dingen te zien onderweg!

Zo werd de rivier zowel gebruikt als transportmiddel, om in te spelen, om kleren in te wassen, zichzelf in te wassen en... als wc... Ik zou er zelfs niet van verschieten als ze het water ook gebruikten om mee te koken, maar in elk geval leek het voor hen wel te werken!

Ook de dorpjes die we passeerden waren de moeite waard! Eerst hele drijvende dorpen, met drijvende huisjes en daartussen de vele kleine bootjes en geleidelijk aan, gedurende de toch veranderden de drijvende huisjes naar hutjes, eerst aan de oever, dan op de oever en zo meer naar barakken naarmate we dichter bij de stad Battambang aankwamen.

Het was ook op die bootreis dat ik Suzanne ontmoette, een Nederlands meisje dat inmiddels ook al 5 maanden aan het rondtrekken was en zodra we van de boot stapten en overdonderd werden door tientallen chauffeurs en sjacheraars van verschillende guesthouses die ons allemaal tegelijkertijd met hun foldertjes letterlijk om de oren zwaaiden, besloten we samen te vluchten in een tuk tuk die ons naar het centrum bracht en zo kwam het dat we uiteindelijk ook samen een kamer deelden, en vanaf dan ook een hele poos samen hebben gereisd!

De volgende dag deden we een ritje op de bamboetrein, een soort plateau, gemaakt uit hout en bamboe, dat op 2 assen wordt gelegd en op de sporen wordt aangedreven door een benzinemotortje. En van daar reden we naar de Killing Caves, terwijl onze tuktuk-chauffeur ons meer vertelde over de Rode Khmer onder het regime van Pol Pot, dat hij zelf nog allemaal had meegemaakt. Echt verschrikkelijk! Nu zijn nog steeds de beenderen en de kledingsresten te zien van de lichamen die in de grotten werden gedumpt nadat ze werden geëxecuteerd of doodgeslaan met verschillende werktuigen om kogels te sparen...

Ook the killing fields en de Toul Sleng gevangenis in Phnom Penh waren van hetzelfde lugubere, kippenvelbezorgende kaliber, toen we de verhalen aanhoorden, de video's bekeken en de folterkamers en- tuigen bekeken op die plaats, die ooit een school was geweest... En te bedenken dat dit alles zich slechts 36 jaar geleden afgespeeld had... Heftige momenten daar toch!!

In Phnom Pehn waagden we ons ook aan een fietstochtje tussen de mierennest van brommers, auto's, tuktuks... en al snel hadden we door waarom er zo weinig fietsers te zien waren in het straatbeeld! Maar we hebben het er heelhuids vanafgebracht en ik werd slechts 1 keer bijna gesandwicht tussen een auto en een camionette... puik werk dus, al zeg ik het zelf!

Vanuit de drukte van de hoofdstad gingen we naar de kust toe, sihanoukville om van daar de oversteek te maken naar het eilandje Koh Rong. Nu nog een haast ongerept eiland, waar er enkel overdag elektriciteit is met een generator en waar er nu nog maar enkele guesthouses en resorts zijn, waar je nog wandelingen kan maken over kilometers lange witte zandstranden zonder daar een andere toerist tegen te komen en waar de lokale bevolking o zo vriendelijk is en totaal geen Engels kan! Zo kwamen we (Suzanne, Fiona - een Engels meisje- en ik) rond 21u tot de conclusie dat er nergens nog een keuken open was waar we iets te eten konden vinden en besloten we wat verder te wandelen langs het strand tot we plots op een soort feestje stuitten van de lokale bevolking.

Vanop een afstand bleven we nieuwsgierig staan kijken hoe ze dronken (eigenlijk eerder zopen) en dansten rond en met elkaar en algauw kregen ze ons in de gaten en werden we er letterlijk middenin gesleurd! We konden ook geen neen zeggen tegen het bier en de Cambodjaanse whisky die ze in onze mond goten en dus gaven we ons maar over en lieten ons leiden door de Cambodjaanse 'beats', de drank en de dansende mensen... En het werd onverwachts een fantastische avond en een fantastisch feestje dat we afsloten door op de terugweg (misschien wel lichtelijk beïnvloed door alles wat we hadden binnen gegoten) onze kleren op het strand te zwieren, de zee in te lopen en te gaan 'skinny dippen' en terwijl we daar in ons blootje in de zee rondhuppelden zagen we het plankton oplichten in het water en genoten van de nachtelijke duik en de welkome verfrissing!

We genoten nog enkele dagen van de natuurlijke eenvoud van het eiland en trokken toen verder, opnieuw via het veel te drukke Phnom Penh door naar het noorden en maakten nog een laatste tussenstop in Kratie om naar de zeldzame 'freshwater Irrawaddy dolphins' te gaan kijken. Wel mooi, maar niet de grote, kirrende dolfijnen die rond je bootje in en uit het water springen die ik had verwacht... In plaats daarvan hoorde je hier een daar iets ‘blazen' en kwam er een stukje dolfijn uit het bruine Mekongwater, maar nauwelijks lang genoeg om er mooie foto's van te nemen en op de koop toe begon het plots te overtrekken, te waaien en hevig te regenen en moesten we ons terugreppen naar onze tuktuk die ons weer naar het hotel 'dreef'...

En toen was de tijd aangebroken om verder te gaan naar Laos en hierover vertel ik jullie verder in mijn volgende verhaal... Ik zit (shame on me) enorm achter met mijn verhaal maar beleef elke dag zoveel nieuwe dingen, doe zoveel indrukken op, ontmoet zoveel mensen dat ik nauwelijks tijd heb om mij eens aan de pc te zetten en aan het schrijven te gaan... De foto's daarentegen staan wel nog altijd op facebook en kan je daar allemaal zien!!

Heel veel liefs aan iedereen en tot het volgende verhaal!!!